Archive for the 'Περί Μουσικής' Category

Παρτιτούρες

Δεκέμβριος 24, 2007

Ο θλιμμένος Αρλεκίνος είχε την ιδέα να γράψει ένα κείμενο/ποίημα/ιστορία μαζί με την demon (blogosfaira.com). Έκανε την αρχή. Έγραψε την πρώτη παράγραφο και θα συνεχίσουν το “παιχνίδι” αυτό γράφοντας εναλλάξ. Κάθε φορά θα “ανεβάζω” λοιπόν τη συνέχεια, εδώ. Κι εκείνη, στο δικό της blog.

guitarsoundhole.jpg
(photo: http://www.usd.edu)

Αrlekinos:

Κοιτάζω έξω απ’ τη τζαμαρία. Γύρω μου τρεις κιθάρες, κρεμασμένες στους τοίχους. Παλίες φωτογραφίες αγνώστων, ως επί το πλείστον, προσώπων με επεξεργάζονται. Μια αιώρα με πολύχρωμες ρίγες κόβει τη μια γωνία του δωματίου απλωμένη. Ένα φυτό στη γλάστρα, βαρέθηκε να περιμένει τον ήλιο, γι’ αυτό το λόγο γύρισε πλευρό και κοιτάζει τη σβηστή τηλεόραση. Οι κιθάρες μπορούν και βλέπουν μέσα από την τρύπα τους, όσο οι χορδές τους δεν πάλλονται. Όταν μια κιθάρα τραγουδά είναι τυφλή. Ίσως το ίδιο να ήμουν κι εγώ, όσο αγναντεύω έξω απ΄τη τζαμαρία το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο, αλλά με τα χρόνια εμπλουτίζεται η κριτική. Ίσως να νοσταλγώ μια ζωή διαφορετική, έτσι για την αλλαγή, αλλά και απροσδιόριστη ταυτόχρονα. Παρτιτούρες ανοιχτές πάνω στο αναλόγιο, που βρίσκεται μπροστά στο κέντρο της μεσαίας τζαμαρίας, εποπτεύουν το ήσυχο δωμάτιο. Οι νότες σαν τις μέρες ανεβοκατεβαίνουν, μια κοπέλα απ’ την Αργεντινή μου είπε ότι είμαι ακόμη «μωρό». Όμως έχουν ολοκληρωθεί αρκετές σελίδες με νότες στο δικό μου αναλόγιο. Σας μιλάω γι’ αυτό επειδή έτυχε. Οι σκέψεις με φέραν προς τα δω, θέλει όμως δουλειά για την ολοκλήρωση της πρώτης μου συμφωνίας. Χρειάζεται πολλές παραπάνω παρτιτούρες, πόσες μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι απαιτούνται αρκετά διαφορετικής φύσης όργανα. Οδοντογλυφίδες στο σαλόνι; Τι γυρεύουν κανείς δεν ξέρει. Ξύνω την πλάτη μου και χαμογελάω στις κιθάρες. Με βλέπουν.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Portishead – Live at Roseland NYC

Μαρτίου 31, 2007

portishead1.jpg

Οι Portishead, βασικοί εκπρόσωποι του μουσικού ρεύματος trip hop που γεννήθηκε στο Bristol της Μεγάλης Βρεττανίας, στις 24 Ιουλίου του 1997 έδωσαν μια από τις πιο πρωτότυπες και καλοδουλεμένες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει (δυστυχώς όχι από κοντά), στο θρυλικό Roseland, στη Νέα Υόρκη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Billie Holiday – Lady Sings The Blues (1958)

Φεβρουαρίου 24, 2007

billie-holiday-at-town-hall-new-york-city-1948.jpeg

Πρόκειται για την αυτοβιογραφία της μεγάλης κυρίας της τζαζ, Billie Holiday. Ξεκινώντας από τα παιδικά της χρόνια στη Βαλτιμόρη, όπου και γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915, περιγράφει τις δυσκολίες της οικογένειας και πώς ο πατέρας της τους εγκατέλειψε για χάρη της αγάπης του, της μουσικής, που μετέδωσε στην κόρη του.

«Η μαμά κι ο μπαμπάς ήταν ακόμη παιδιά όταν παντρευτήκανε. Αυτός ήταν δεκαοχτώ χρονών, εκείνη δεκάξι κι εγώ τριών», είναι η περίφημη φράση με την οποία ανοίγει το βιβλίο. Η Billie Holiday μεγάλωσε στα γκέτο, τα πορνεία και τα αναμορφωτήρια της μαύρης Αμερικής. Στην αυτοβιογραφία της, σε μια γλώσσα σκληρή και χωρίς συναισθηματισμούς, καταγράφει την περιπετειώδη ζωή της, την ανέλειξή της στο χώρο της μουσικής, καθώς και τα προβλήματά της με τα ναρκωτικά, τις φυλακίσεις και το κυνηγητό της αστυνομίας που την κατέστρεψε. (από οπισθόφυλλο)
gottlieb-william-p-billie-holiday-7200046.jpg
Από την αυτοσυντήρηση στην αυτοκαταστροφή, μοιάζει η εξέλιξη του βιβλίου, μέσα από μια μαγευτική διαδρομή. Μπορεί κανείς να ταξιδέψει πίσω στην δεκαετία του ’30, όπου περπατά και γαλουχείται η τζαζ. Περιοδείες, αφραγκίες, κλαμπς, τσακωμοί μα πάνω απ’όλα μουσική και πίστη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »