Archive for the 'Παιχνίδια με τις λέξεις' Category

Είμαι μικρός ακόμη…

Μαρτίου 25, 2008

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα.

baby.jpg
(πηγή: allposters.com)

e) Αγαπημένη στάση
Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark
r) Όργιο;
1 μέρα στα Γόμορα
o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού
Επικίνδυνο: Εθνική οδός
Κουλό: Η σπασμένη καρέκλα στην ταράτσα
Αγαπημένο: Ο ήλιος
t) Μονογαμία ή πολυγαμία;
Ό,τι προστάζει η φύση, κανείς δεν της ξεφεύγει.
i) Σημείο σώματος που σ’ ανάβει (στον άλλο)
Μόνο οι παλάμες με το μασάζ μπορούν να ζεστάνουν το δέρμα μου.
c) Φαντασίωση (μία είπαμε)
Να πετάξω!
a) Τι σου αρέσει περισσότερο να σου κάνουν πάνω στο sex
Να μου χαμογελάνε, ειδικά όταν κρατάω το μπιμπερό με τα πόδια μου. (Επειδή δεν έχω μάθει να μιλάω ακόμη, υπέθεσα ότι η άγνωστη αυτή αγγλική λέξη στο τέλος, σημαίνει κρεβάτι, τουλάχιστον έτσι έχω ακούσει).

Advertisements

Σελίδα 123, περίοδοι 678

Μαρτίου 1, 2008

Μετά από πρόσκληση του Lexx , γύρισα την πλάτη μου στην οθόνη και κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη. Δεν ξέρω αν όντως βρισκόταν εκεί το κοντινότερο, σε μένα, βιβλίο. Έπιασα αρχικά τους «Βρικόλακες» του Ίψεν, όμως το έργο τελείωνε στην 121…δίπλα του βρέθηκε τυχαία το «On the road» του Jack Kerouac. Γύρισα λοιπόν το βιβλίο στη σελίδα 123 (βλέπε rules) και ιδού το αποτέλεσμα του παιχνιδιού:

«Κι άλλο απ’ το να κάθομαι στο χορτάρι όλη μέρα και να τρώω σταφύλια δεν θα ‘χα να κάνω. «Σ’ αρέσει;». Το πρωί, τα ξαδέλφια της ήρθαν και μας πήραν μ’ ένα καμιόνι.»

Η αλήθεια είναι ότι το σημείο που έπεσα έχει στη μέση (7η περίοδος) μια ατάκα που δεν προέρχεται από διάλογο…Απλά παρεμβάλλεται στην αφήγηση του συγγραφέα.

The Rules!
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Παρτιτούρες

Δεκέμβριος 24, 2007

Ο θλιμμένος Αρλεκίνος είχε την ιδέα να γράψει ένα κείμενο/ποίημα/ιστορία μαζί με την demon (blogosfaira.com). Έκανε την αρχή. Έγραψε την πρώτη παράγραφο και θα συνεχίσουν το “παιχνίδι” αυτό γράφοντας εναλλάξ. Κάθε φορά θα “ανεβάζω” λοιπόν τη συνέχεια, εδώ. Κι εκείνη, στο δικό της blog.

guitarsoundhole.jpg
(photo: http://www.usd.edu)

Αrlekinos:

Κοιτάζω έξω απ’ τη τζαμαρία. Γύρω μου τρεις κιθάρες, κρεμασμένες στους τοίχους. Παλίες φωτογραφίες αγνώστων, ως επί το πλείστον, προσώπων με επεξεργάζονται. Μια αιώρα με πολύχρωμες ρίγες κόβει τη μια γωνία του δωματίου απλωμένη. Ένα φυτό στη γλάστρα, βαρέθηκε να περιμένει τον ήλιο, γι’ αυτό το λόγο γύρισε πλευρό και κοιτάζει τη σβηστή τηλεόραση. Οι κιθάρες μπορούν και βλέπουν μέσα από την τρύπα τους, όσο οι χορδές τους δεν πάλλονται. Όταν μια κιθάρα τραγουδά είναι τυφλή. Ίσως το ίδιο να ήμουν κι εγώ, όσο αγναντεύω έξω απ΄τη τζαμαρία το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο, αλλά με τα χρόνια εμπλουτίζεται η κριτική. Ίσως να νοσταλγώ μια ζωή διαφορετική, έτσι για την αλλαγή, αλλά και απροσδιόριστη ταυτόχρονα. Παρτιτούρες ανοιχτές πάνω στο αναλόγιο, που βρίσκεται μπροστά στο κέντρο της μεσαίας τζαμαρίας, εποπτεύουν το ήσυχο δωμάτιο. Οι νότες σαν τις μέρες ανεβοκατεβαίνουν, μια κοπέλα απ’ την Αργεντινή μου είπε ότι είμαι ακόμη «μωρό». Όμως έχουν ολοκληρωθεί αρκετές σελίδες με νότες στο δικό μου αναλόγιο. Σας μιλάω γι’ αυτό επειδή έτυχε. Οι σκέψεις με φέραν προς τα δω, θέλει όμως δουλειά για την ολοκλήρωση της πρώτης μου συμφωνίας. Χρειάζεται πολλές παραπάνω παρτιτούρες, πόσες μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι απαιτούνται αρκετά διαφορετικής φύσης όργανα. Οδοντογλυφίδες στο σαλόνι; Τι γυρεύουν κανείς δεν ξέρει. Ξύνω την πλάτη μου και χαμογελάω στις κιθάρες. Με βλέπουν.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια ιστορία για τη Foulianna (γραμμένη χωρίς άγχος) – «Η μπαλαρίνα»

Μαρτίου 13, 2007

vegetables.jpg

Μουσική, μπαλαρίνα, τρόμος, κουμπί, μακαρόνια… Κάπως έτσι ήταν τα συναισθήματά της, ανάμικτα όπως τα λαχανικά που έβρασε προχτές, κι εκείνα για να μη σαπίσουν, παλεύουν με θεούς και δαίμονες* μέσα σ’ ένα μισόκλειστο τάπερ στην κάτω δεξιά γωνία του ψυγείου. Αυτές οι πέντε λέξεις όμως, τριγυρνούσαν ολημερίς κι ολονυκτίς στο μυαλό της. Κρύωνε, είχε μπεί χειμώνας για τα καλά, και αγκάλιασε ένα καλοριφέρ. Προσπάθησε να ηρεμήσει, ήταν κουρασμένη απ’ την πρόβα. Ήθελε κάτι για να αποσπάσει γρήγορα τη σκέψη της, να την απασχολήσει για λίγο. Έπιασε μια κουβέρτα και τη συσκευή που αλλάζει κανάλια και άνοιξε την τηλεόραση. Προσπάθησε να μπεί στο κλίμα πέντε διαφορετικών ταινιών, πίνοντας μπύρες και μασουλώντας ξηρούς καρπούς. Τα πιο τυχερά κάσιους που βρίσκονταν στον πάτο του διάφανου μπολ της, έβλεπαν κι εκείνα λίγη τηλεόραση, μασουλώντας κι εκείνα ασυναίσθητα τα δάχτυλά τους, τα χέρια τους ολόκληρα.

Πάντως τις τελευταίες μέρες την επισκεπτόταν ο φόβος (ή ο τρόμος, ξεχωριστά όμως, αδικία να εμφανιστούν μαζί) πριν κοιμηθεί, με τη μορφή της σκέψης και μόνο ότι κινδύνευε ακόμη και στον ύπνο της από τις πέντε λέξεις. Κάτι κύτταρα της πατούσας της είχαν ακόυσει κάτι φήμες, ότι τάχα ο Μορφέας είχε σκηνοθετήσει το τελευταίο της όνειρο, που είχε γίνει μεγάλη επιτυχία, ακόμη και στις εφημερίδες των εγκεφαλικών κυττάρων οι κριτικοί είχαν βάλει 3,5 αστεράκια. Η υπόθεση ήταν το πως μια ιταλίδα μπαλαρίνα κατάφερε κι έγινε διάσημη. Ως σήμα καταταθέν είχε ένα τεράστιο κουμπί ραμμένο στην πλάτη της, ώσπου μια μέρα ένα τερατούργημα με τρία λεπτά πόδια και ένα πιάνο για κεφάλι, την κούμπωσε στο παλτό του, κι εκείνη κρεμόταν στον αέρα και χόρευε, όπως ακριβώς θα έκανε κι ένα αναποδογυρισμένο έντομο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »