Archive for the 'Διάττοντες αστέρες' Category

Θεραπείες χειρότερες από αρρώστιες

Ιουνίου 11, 2008

medicine

Είναι πράγματα εγκλωβισμένα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Προσπαθώ να τα εκφράσω, τίποτα δε βγαίνει. Ελπίδες και όνειρα, μα πάνω απ’ όλα το νόημα, κρύφτηκαν πάλι στην ομίχλη. Βρέχει κι εγώ είμαι εντάξει, ωραίος καιρός. Φαντάζομαι το μέλλον, αφού τώρα αγαπώ τη βροχή… Πρέπει να είναι όλα τόσο ήρεμα, όπως ακριβώς μετά τη βροχή, όταν τα αυτιά μου αιθάνονται τη γαλήνη, αφού περάσει η δύναμη του νερού που πέφτει και τα βοητά των βροντών. Πρέπει να υπάρχει ένα ουράνιο τόξο πίσω από κάθε θλιμμένη ιστορία. Πρέπει να υπάρχει ένα νόημα πίσω από κάθε πόνο, μια διδαχή. Οι θλιμμένες ιστορίες πάνε κι έρχονται, σαν τα μηρμύγκια. Ξυπνάω χωρίς να ξέρω τι γίνεται γύρω μου, χάνομαι και ξεχνιέμαι, αναρωτιέμαι χωρίς λόγο. Αλήθεια, υπάρχουν μερικές θεραπείες χειρότερες απ’ την αρρώστια*, που σε χτυπάνε κάτω και εσύ σέρνεσαι σαν ερπετό. Υπάρχουν φορές που κοιμάμαι στον πάτο της θάλασσας ενώ υδάτινοι πήγασοι τρέχουν πάνω στα κύματα, εκεί πάνω στον αφρό. Ακολουθεί η πρώτη ανάσα μετά τον ύπνο, βάζω μια μάσκα και προχωρώ στο δάσος, μιλάω στα δέντρα. Σταματάω καθώς συνειδητοποιώ ότι χάνομαι. Είμαι άρρωστος και οι θεραπείες μου χειρότερες, δε θέλω να γίνω καλά. Καλύτερα να αφήσω την αυγή να με γιατρέψει με τον πορτοκαλί καλοκαιρινό ουρανό της. Όταν βρέχει, η αυγή μετατρέπει το μαύρο της νύχτας σε γκρίζο, κι έτσι κοιτάζω την πόλη. Το ουράνιο τόξο πάλι, ταιριάζει καλύτερα με το δάσος.

* Αναφορά στο κομμάτι των This will destroy you, με τίτλο “There are some remedies worse than the disease”

Advertisements

Πόλεμος στο διάστημα

Φεβρουαρίου 16, 2008

Ανακάλυψα στην αποθήκη ένα παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι της δεκαετίας του ’60. «Πόλεμος στο διάστημα», έγραφε πάνω στο κουτί, πλάι σε διάφορες ζωγραφιές πλανητών και πυραύλων. Κατάλαβα ότι ήταν αρκετών χρόνων, όχι μόνο λόγω σκόνης αλλά και από τα σκίτσα. Το άνοιξα και διάβασα τις οδηγίες. Σας παραθέτω την εισαγωγή…
«Μετά από της τελευταίες εξελείξεις σχετικά με το Διάστημα(Αποστολή Δορυφόρων, Πυραύλων, Ιπταμένων Δίσκων), δεν θα είναι αδύνατος ένας μελλοντικός Πόλεμος στο Διάστημα. Δια τούτον με το παιχνίδι αυτό κάνομεν μια τέτοιαν αναπαράστασιν.» Αυτή είναι η εξήγηση του παιχνιδιού ως προς το περιεχόμενο, ακολούθησαν οι οδηγίες για τον τρόπο. Συνεχίζει λοιπόν, «Το μόνον εμπόδιον κατά τη διαδρομή των πυραύλων είναι το ΡΟΜΠΟΤ, το οποίον έχει την ευχέρειαν να κινήται από αστέρα εις αστέρα δια της λευκής γραμμής. Το ΡΟΜΠΟΤ καταρρίπτει πύραυλον, εαν κατά την μετακίνησίν του συμπέσει εις αστερίσκον της κόκκινης γραμμής, και επί του οποίου τυχόν βρίσκεται πύραυλος.»

Η εξέλιξη του de ja vu

Νοέμβριος 16, 2007

Ένα προσωπικό ψηφιακό φωτογραφικό album. Ακόμη και οn line. Εξελίσσεται η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών, ο κόσμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φωτογραφίσει οτιδήποτε, κι αυτό έγινε εντονότερο με την εισαγωγή ψηφιακής κάμερας στα κινητά τηλέφωνα. Όλες οι φωτογραφίες «κατεβαίνουν» στον υπολογιστή κι από εκεί είναι πλέον συνδεδεμένες και στο διαδίκτυο. «Φωτογραφικός σκοτεινός θάλαμος…; Τι είναι αυτό;», θα ρωτούν οι νέοι του μέλλοντος ή και του παρόντος. Και γιατί να ξεχαστούν τα παλιά album με τις χάρτινες φωτογραφίες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα πεθάνω ένα πένθυμο…

Νοέμβριος 16, 2007

Πρόκειται για ένα ποίημα του Ουράνη, το οποίο μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα (αρκετά συναισθηματικά θα έλεγα)
Σε αυτό το ποίημα λοιπόν διέκρινα τους εξής στίχους:

«Απ’ τους φίλους που παίζαμε, πότε-πότε χαρτιά,θα ρωτήσει κανένας τους, έτσι απλά, τον Ουράνη, μην τον είδε κανείς, έχει μέρες που χάθηκε, θα απαντήσει ο άλλος παίζοντας, μα αυτός έχει πεθάνει, μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας, θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι, θε να πουν τι ειν’ ο άνθρωπος, χθες ακόμα εζούσε, και βουβοί στο παιχνίδι στους, θα βαλθούνε και πάλι…»

Τυχαίνει να παίζω κι εγώ χαρτιά πότε-πότε με ορισμένους φίλους…Όμως νομίζω ότι ο Ουράνης εννοούσε ως «φίλους που παίζανε πότε-πότε χαρτιά» εκείνους που ήταν γι’ αυτόν επιφανειακοί φίλοι, δηλαδή απλά παρέα και όχι ουσιαστικοί φίλοι που θα τον στήριζαν και θα τον αγαπούσαν. Και αυτό φαίνεται απ΄το ότι παρόλο που ο ποιητής υποθετικά έχει πεθάνει (μέσα στο ποίημα) εκείνοι συνεχίζουν το παιχνίδι τους σαν να μη συνέβη τίποτα.
Μπλέχτηκα λοιπόν, θέλοντας και μη, σε μια σειρά από σκέψεις. Δε θέλω να έχω τέτοια σχέση με άτομα που αποκαλώ φίλους, γιατί η φιλία είναι πολλά περισσότερα πράγματα απ’ το να παίζεις χαρτιά ή οποιοδήποτε παιχνίδι. Είναι εκείνοι που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλήσεις, εκείνοι που σε κάνουν να ανοιχτείς (κι ας την πατήσεις ίσως). Όμως και η παρέα είναι σημαντική όταν είναι ευχάριστη. Ναί, η παρέα θα έρθει και στην κηδεία σου, μονάχα όμως σωματικά.

Λουλούδια στην άσφαλτο

Ιουνίου 17, 2007

Παραλίγο να τρακάρω για να μην πατήσω κάτι άσπρα, πορτοκαλί και μωβ λουλούδια από πικροδάφνες, είχαν πέσει στο δρόμο και τον στόλιζαν τόσο όμορφα…