Μια ιστορία για τη Foulianna (γραμμένη χωρίς άγχος) – «Η μπαλαρίνα»

Μαρτίου 13, 2007

vegetables.jpg

Μουσική, μπαλαρίνα, τρόμος, κουμπί, μακαρόνια… Κάπως έτσι ήταν τα συναισθήματά της, ανάμικτα όπως τα λαχανικά που έβρασε προχτές, κι εκείνα για να μη σαπίσουν, παλεύουν με θεούς και δαίμονες* μέσα σ’ ένα μισόκλειστο τάπερ στην κάτω δεξιά γωνία του ψυγείου. Αυτές οι πέντε λέξεις όμως, τριγυρνούσαν ολημερίς κι ολονυκτίς στο μυαλό της. Κρύωνε, είχε μπεί χειμώνας για τα καλά, και αγκάλιασε ένα καλοριφέρ. Προσπάθησε να ηρεμήσει, ήταν κουρασμένη απ’ την πρόβα. Ήθελε κάτι για να αποσπάσει γρήγορα τη σκέψη της, να την απασχολήσει για λίγο. Έπιασε μια κουβέρτα και τη συσκευή που αλλάζει κανάλια και άνοιξε την τηλεόραση. Προσπάθησε να μπεί στο κλίμα πέντε διαφορετικών ταινιών, πίνοντας μπύρες και μασουλώντας ξηρούς καρπούς. Τα πιο τυχερά κάσιους που βρίσκονταν στον πάτο του διάφανου μπολ της, έβλεπαν κι εκείνα λίγη τηλεόραση, μασουλώντας κι εκείνα ασυναίσθητα τα δάχτυλά τους, τα χέρια τους ολόκληρα.

Πάντως τις τελευταίες μέρες την επισκεπτόταν ο φόβος (ή ο τρόμος, ξεχωριστά όμως, αδικία να εμφανιστούν μαζί) πριν κοιμηθεί, με τη μορφή της σκέψης και μόνο ότι κινδύνευε ακόμη και στον ύπνο της από τις πέντε λέξεις. Κάτι κύτταρα της πατούσας της είχαν ακόυσει κάτι φήμες, ότι τάχα ο Μορφέας είχε σκηνοθετήσει το τελευταίο της όνειρο, που είχε γίνει μεγάλη επιτυχία, ακόμη και στις εφημερίδες των εγκεφαλικών κυττάρων οι κριτικοί είχαν βάλει 3,5 αστεράκια. Η υπόθεση ήταν το πως μια ιταλίδα μπαλαρίνα κατάφερε κι έγινε διάσημη. Ως σήμα καταταθέν είχε ένα τεράστιο κουμπί ραμμένο στην πλάτη της, ώσπου μια μέρα ένα τερατούργημα με τρία λεπτά πόδια και ένα πιάνο για κεφάλι, την κούμπωσε στο παλτό του, κι εκείνη κρεμόταν στον αέρα και χόρευε, όπως ακριβώς θα έκανε κι ένα αναποδογυρισμένο έντομο. Στο τέλος η μπαλαρίνα πεθαίνει από δύο μικρά κομμάτια από ένα μακαρόνι που γλίτωσε από το ρούφηγμα του πιάνου, το οποίο προσγειώθηκε ακριβώς πάνω στην κλωστή, ανάμεσα στο κουμπί και στο φόρεμα της μπαλαρίνας, με αποτέλεσμα η τελευταία να αποκοπεί απ’ το λιγδερό πουκάμισο του, τελικά, όχι και τόσο φοβερού «τερατουργήματος», γιατί είχε και δύο χέρια με πέντε λεπτά δάχτυλα στο καθένα τους, και έπαιζε πολύ όμορφα κάθε φορά που γυάλιζε τα ασπρόμαυρα δόντια του. Πολλές φορές άκουγε τη μουσική η μπαλαρίνα, κι ας μην ήταν στο σενάριο του ονείρου της, σας το λέω εγώ. Χόρευε μαγεμένη, κι ας αιωρούταν.

Τελικά οι πέντε ανάκατες ταινίες, σε συνδυασμό με την κούραση και τους πόνους της αριστερής της πατούσας και του μεγάλου δαχτύλου του δεξιού της ποδιού, την βοήθησαν να κοιμηθεί, γιατί από κάποιο σημείο και πέρα, απλά περίμενε με κλειστά τα μάτια και κλειστή τηλεόραση, ώσπου βαρέθηκε να σκέφτεται συνέχεια τους ενοχλητικούς της πόνους, έτσι αποκοιμήθηκε. Φορούσε μια ζακέτα με φερμουάρ. Όλα τα σινεμά του οργανισμού ήταν γεμάτα, τα κύτταρα περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να ανάψει το φωτάκι πάνω απ’την οθόνη που έγραφε «R.E.M.». Τότε ξεκινούσε και η μετάδοση των νέων δημιουργημάτων ενός σκοτεινού σκηνοθέτη-φαντάσματος. Τη μουσική του ονείρου είχε αναλάβει ένας διάσημος συνθέτης, ένα κύτταρο απ’ το συκωωωώτττττι. Εν τω μεταξύ, η γειτόνισσά της έβραζε ιταλικά μακαρόνια, παρακολουθώντας μια ιταλική σειρά στην τηλεόραση της κουζίνας της. Όλα αυτά συνέβαιναν σε μια συνοικία της Φλωρεντίας, τον Φεβρουάριο του 2008.

* Στην Ελληνική μυθολογία οι δαίμονες ήταν θεότητες, με όχι απαραίτητα κακόβουλο χαρακτήρα.

Advertisements

6 Σχόλια to “Μια ιστορία για τη Foulianna (γραμμένη χωρίς άγχος) – «Η μπαλαρίνα»”

  1. foulianna Says:

    Απιστευτο!!! Με εστειλες!!! Δεν ηταν αυτο που ειχα εγω στο μυαλο μου, αλλα οντως αυτες οι 5 λεξεις σχετιζονται με ενα ονειρο, και διαβαζοντας το καταλαβαινεις την εκπληξη μου!!! 😉 😀 Παααααρα πολυ καλο, μου αρεσε ιδιαιτερως!!!! 😀

  2. arlekinos Says:

    Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά, με γεμίζετε αισιοδοξία.

    Foulianna αυτές οι λέξεις σχετίζονται με δικό σου όνειρο;

  3. foulianna Says:

    Ναι, και το ονειρο περιεχει κι αλλες λεξεις που χρησιμοποιησες χωρις να ξερεις, οπως πχ το «φερμουαρ» αλλα ειναι πολυ…σουρεαλιστο για να το γραψω – και για ολους τους αλλους εκτος απο μενα θα ηταν γελοιο. Παντως οταν το εβλεπα μικρη – ηταν εφιαλτης που επαναλαμβανοταν καθε βραδυ – ουρλιαζα και χτυπιομουν και συνεχιζα να το βλεπω (σαν φιλτρο μπροστα απο τα ματια μου) ακομα κι οταν η μητερα μου με ξυπνουσε και με εβαζε στην αγκαλια της….

  4. arlekinos Says:

    Foulianna, τότε πρέπει να πω ότι έπεσα μέσα…»Αυτές οι 5 λέξεις τριγυρνούσαν στο μυαλό της…»

    Soulmates σ’ ευχαριστώ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s