Θεραπείες χειρότερες από αρρώστιες

Ιουνίου 11, 2008

medicine

Είναι πράγματα εγκλωβισμένα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Προσπαθώ να τα εκφράσω, τίποτα δε βγαίνει. Ελπίδες και όνειρα, μα πάνω απ’ όλα το νόημα, κρύφτηκαν πάλι στην ομίχλη. Βρέχει κι εγώ είμαι εντάξει, ωραίος καιρός. Φαντάζομαι το μέλλον, αφού τώρα αγαπώ τη βροχή… Πρέπει να είναι όλα τόσο ήρεμα, όπως ακριβώς μετά τη βροχή, όταν τα αυτιά μου αιθάνονται τη γαλήνη, αφού περάσει η δύναμη του νερού που πέφτει και τα βοητά των βροντών. Πρέπει να υπάρχει ένα ουράνιο τόξο πίσω από κάθε θλιμμένη ιστορία. Πρέπει να υπάρχει ένα νόημα πίσω από κάθε πόνο, μια διδαχή. Οι θλιμμένες ιστορίες πάνε κι έρχονται, σαν τα μηρμύγκια. Ξυπνάω χωρίς να ξέρω τι γίνεται γύρω μου, χάνομαι και ξεχνιέμαι, αναρωτιέμαι χωρίς λόγο. Αλήθεια, υπάρχουν μερικές θεραπείες χειρότερες απ’ την αρρώστια*, που σε χτυπάνε κάτω και εσύ σέρνεσαι σαν ερπετό. Υπάρχουν φορές που κοιμάμαι στον πάτο της θάλασσας ενώ υδάτινοι πήγασοι τρέχουν πάνω στα κύματα, εκεί πάνω στον αφρό. Ακολουθεί η πρώτη ανάσα μετά τον ύπνο, βάζω μια μάσκα και προχωρώ στο δάσος, μιλάω στα δέντρα. Σταματάω καθώς συνειδητοποιώ ότι χάνομαι. Είμαι άρρωστος και οι θεραπείες μου χειρότερες, δε θέλω να γίνω καλά. Καλύτερα να αφήσω την αυγή να με γιατρέψει με τον πορτοκαλί καλοκαιρινό ουρανό της. Όταν βρέχει, η αυγή μετατρέπει το μαύρο της νύχτας σε γκρίζο, κι έτσι κοιτάζω την πόλη. Το ουράνιο τόξο πάλι, ταιριάζει καλύτερα με το δάσος.

* Αναφορά στο κομμάτι των This will destroy you, με τίτλο “There are some remedies worse than the disease”

Advertisements

2 τραγούδια για την αγάπη

Μαρτίου 25, 2008

Μετά από πρόσκληση του Lexx παραθέτω 2 τραγούδια για την αγάπη.

Bob Dylan – Isis

Billie Holiday – My Man

Πάσα στη Μενεξεδιά


Είμαι μικρός ακόμη…

Μαρτίου 25, 2008

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα.

baby.jpg
(πηγή: allposters.com)

e) Αγαπημένη στάση
Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark
r) Όργιο;
1 μέρα στα Γόμορα
o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού
Επικίνδυνο: Εθνική οδός
Κουλό: Η σπασμένη καρέκλα στην ταράτσα
Αγαπημένο: Ο ήλιος
t) Μονογαμία ή πολυγαμία;
Ό,τι προστάζει η φύση, κανείς δεν της ξεφεύγει.
i) Σημείο σώματος που σ’ ανάβει (στον άλλο)
Μόνο οι παλάμες με το μασάζ μπορούν να ζεστάνουν το δέρμα μου.
c) Φαντασίωση (μία είπαμε)
Να πετάξω!
a) Τι σου αρέσει περισσότερο να σου κάνουν πάνω στο sex
Να μου χαμογελάνε, ειδικά όταν κρατάω το μπιμπερό με τα πόδια μου. (Επειδή δεν έχω μάθει να μιλάω ακόμη, υπέθεσα ότι η άγνωστη αυτή αγγλική λέξη στο τέλος, σημαίνει κρεβάτι, τουλάχιστον έτσι έχω ακούσει).


Σελίδα 123, περίοδοι 678

Μαρτίου 1, 2008

Μετά από πρόσκληση του Lexx , γύρισα την πλάτη μου στην οθόνη και κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη. Δεν ξέρω αν όντως βρισκόταν εκεί το κοντινότερο, σε μένα, βιβλίο. Έπιασα αρχικά τους «Βρικόλακες» του Ίψεν, όμως το έργο τελείωνε στην 121…δίπλα του βρέθηκε τυχαία το «On the road» του Jack Kerouac. Γύρισα λοιπόν το βιβλίο στη σελίδα 123 (βλέπε rules) και ιδού το αποτέλεσμα του παιχνιδιού:

«Κι άλλο απ’ το να κάθομαι στο χορτάρι όλη μέρα και να τρώω σταφύλια δεν θα ‘χα να κάνω. «Σ’ αρέσει;». Το πρωί, τα ξαδέλφια της ήρθαν και μας πήραν μ’ ένα καμιόνι.»

Η αλήθεια είναι ότι το σημείο που έπεσα έχει στη μέση (7η περίοδος) μια ατάκα που δεν προέρχεται από διάλογο…Απλά παρεμβάλλεται στην αφήγηση του συγγραφέα.

The Rules!
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.


Πόλεμος στο διάστημα

Φεβρουαρίου 16, 2008

Ανακάλυψα στην αποθήκη ένα παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι της δεκαετίας του ’60. «Πόλεμος στο διάστημα», έγραφε πάνω στο κουτί, πλάι σε διάφορες ζωγραφιές πλανητών και πυραύλων. Κατάλαβα ότι ήταν αρκετών χρόνων, όχι μόνο λόγω σκόνης αλλά και από τα σκίτσα. Το άνοιξα και διάβασα τις οδηγίες. Σας παραθέτω την εισαγωγή…
«Μετά από της τελευταίες εξελείξεις σχετικά με το Διάστημα(Αποστολή Δορυφόρων, Πυραύλων, Ιπταμένων Δίσκων), δεν θα είναι αδύνατος ένας μελλοντικός Πόλεμος στο Διάστημα. Δια τούτον με το παιχνίδι αυτό κάνομεν μια τέτοιαν αναπαράστασιν.» Αυτή είναι η εξήγηση του παιχνιδιού ως προς το περιεχόμενο, ακολούθησαν οι οδηγίες για τον τρόπο. Συνεχίζει λοιπόν, «Το μόνον εμπόδιον κατά τη διαδρομή των πυραύλων είναι το ΡΟΜΠΟΤ, το οποίον έχει την ευχέρειαν να κινήται από αστέρα εις αστέρα δια της λευκής γραμμής. Το ΡΟΜΠΟΤ καταρρίπτει πύραυλον, εαν κατά την μετακίνησίν του συμπέσει εις αστερίσκον της κόκκινης γραμμής, και επί του οποίου τυχόν βρίσκεται πύραυλος.»


«Santa sangre»

Ιανουαρίου 3, 2008

Ένας φίλος έφερε το dvd της συγκεκριμένης ταινίας του Χιλιανού σκηνοθέτη Alejandro Jodorowsky.
santasangre.jpg
Πάντως σας συνιστώ να την δείτε γιατί μου άρεσε για πολλούς λόγους, αλλά αυτό παραμένει προσωπική κρίση. Το άγιο αίμα, γεμάτο αλληγορίες. Και οι παράξενοι κλόουν… Ωστόσο υπάρχει και κάτω αριστερά ένα απόσπασμα στη συλλογή με τα videos του Αρλεκίνου. Επίσης η ταινία έχει αρκετές σκηνές με μπογιά, οπότε συνιστάται μόνο για ενηλίκους. Πρωταγωνιστεί ένας από τους γιούς του Jodorowsky, o Axel, όσο για το μικρό μάγο, αυτόν υποδύεται ο μικρός, τότε, Adan.

Quotes:
(Concha) You can’t atone for your sins with nightmares.

(Concha) Without me you are nothing. No one sees you and no one notices you. Just like your stupid hero.

just before the end….
(Police) Put your hands up!
(Fenix) My hands… My hands! My hands!! (laughing)


Παρτιτούρες

Δεκέμβριος 24, 2007

Ο θλιμμένος Αρλεκίνος είχε την ιδέα να γράψει ένα κείμενο/ποίημα/ιστορία μαζί με την demon (blogosfaira.com). Έκανε την αρχή. Έγραψε την πρώτη παράγραφο και θα συνεχίσουν το “παιχνίδι” αυτό γράφοντας εναλλάξ. Κάθε φορά θα “ανεβάζω” λοιπόν τη συνέχεια, εδώ. Κι εκείνη, στο δικό της blog.

guitarsoundhole.jpg
(photo: http://www.usd.edu)

Αrlekinos:

Κοιτάζω έξω απ’ τη τζαμαρία. Γύρω μου τρεις κιθάρες, κρεμασμένες στους τοίχους. Παλίες φωτογραφίες αγνώστων, ως επί το πλείστον, προσώπων με επεξεργάζονται. Μια αιώρα με πολύχρωμες ρίγες κόβει τη μια γωνία του δωματίου απλωμένη. Ένα φυτό στη γλάστρα, βαρέθηκε να περιμένει τον ήλιο, γι’ αυτό το λόγο γύρισε πλευρό και κοιτάζει τη σβηστή τηλεόραση. Οι κιθάρες μπορούν και βλέπουν μέσα από την τρύπα τους, όσο οι χορδές τους δεν πάλλονται. Όταν μια κιθάρα τραγουδά είναι τυφλή. Ίσως το ίδιο να ήμουν κι εγώ, όσο αγναντεύω έξω απ΄τη τζαμαρία το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο, αλλά με τα χρόνια εμπλουτίζεται η κριτική. Ίσως να νοσταλγώ μια ζωή διαφορετική, έτσι για την αλλαγή, αλλά και απροσδιόριστη ταυτόχρονα. Παρτιτούρες ανοιχτές πάνω στο αναλόγιο, που βρίσκεται μπροστά στο κέντρο της μεσαίας τζαμαρίας, εποπτεύουν το ήσυχο δωμάτιο. Οι νότες σαν τις μέρες ανεβοκατεβαίνουν, μια κοπέλα απ’ την Αργεντινή μου είπε ότι είμαι ακόμη «μωρό». Όμως έχουν ολοκληρωθεί αρκετές σελίδες με νότες στο δικό μου αναλόγιο. Σας μιλάω γι’ αυτό επειδή έτυχε. Οι σκέψεις με φέραν προς τα δω, θέλει όμως δουλειά για την ολοκλήρωση της πρώτης μου συμφωνίας. Χρειάζεται πολλές παραπάνω παρτιτούρες, πόσες μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι απαιτούνται αρκετά διαφορετικής φύσης όργανα. Οδοντογλυφίδες στο σαλόνι; Τι γυρεύουν κανείς δεν ξέρει. Ξύνω την πλάτη μου και χαμογελάω στις κιθάρες. Με βλέπουν.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ημερομηνίες

Δεκέμβριος 20, 2007

Μια πρόσκληση από την Blogosfaira (δε γνωρίζω το πραγματικό της όνομα), πρέπει να παίξω το παιχνίδι με τις ημερομηνίες της ζωής μου…

Όταν γεννήθηκα; Δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο

Τη στιγμή που πρωτοαντίκρισα τη θάλασσα, αν και δεν μπορώ να μαντέψω πότε

Μια μέρα που έπιασα μολύβι και χαρτί εκτός σχολείου, και έγραψα πράγματα για μένα, ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού

Το πρώτο μου τραγούδι, αστείο…

Μια μέρα που τα χείλη μου φίλησαν ένα λουλούδι διπλωμένο σε μετάξι

Όλες οι πτήσεις που έχω κάνει με αεροπλάνο και μου δημιουργούν την αίσθηση της φυγής

Η πρώτη μέρα του πειράματος (μόνος με καινούριους ανθρώπους στην Κοπεγχάγη)

Ένα καλοκαιρινό βράδυ που μέθυσα με κρασί όσο ποτέ άλλοτε, δεκαπενταύγουστος ήταν

Η πρώτη μέρα σε κάθε δουλειά…

Παραδίδω το παιχνίδι στη Foulianna


Η εξέλιξη του de ja vu

Νοέμβριος 16, 2007

Ένα προσωπικό ψηφιακό φωτογραφικό album. Ακόμη και οn line. Εξελίσσεται η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών, ο κόσμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φωτογραφίσει οτιδήποτε, κι αυτό έγινε εντονότερο με την εισαγωγή ψηφιακής κάμερας στα κινητά τηλέφωνα. Όλες οι φωτογραφίες «κατεβαίνουν» στον υπολογιστή κι από εκεί είναι πλέον συνδεδεμένες και στο διαδίκτυο. «Φωτογραφικός σκοτεινός θάλαμος…; Τι είναι αυτό;», θα ρωτούν οι νέοι του μέλλοντος ή και του παρόντος. Και γιατί να ξεχαστούν τα παλιά album με τις χάρτινες φωτογραφίες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Θα πεθάνω ένα πένθυμο…

Νοέμβριος 16, 2007

Πρόκειται για ένα ποίημα του Ουράνη, το οποίο μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα (αρκετά συναισθηματικά θα έλεγα)
Σε αυτό το ποίημα λοιπόν διέκρινα τους εξής στίχους:

«Απ’ τους φίλους που παίζαμε, πότε-πότε χαρτιά,θα ρωτήσει κανένας τους, έτσι απλά, τον Ουράνη, μην τον είδε κανείς, έχει μέρες που χάθηκε, θα απαντήσει ο άλλος παίζοντας, μα αυτός έχει πεθάνει, μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας, θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι, θε να πουν τι ειν’ ο άνθρωπος, χθες ακόμα εζούσε, και βουβοί στο παιχνίδι στους, θα βαλθούνε και πάλι…»

Τυχαίνει να παίζω κι εγώ χαρτιά πότε-πότε με ορισμένους φίλους…Όμως νομίζω ότι ο Ουράνης εννοούσε ως «φίλους που παίζανε πότε-πότε χαρτιά» εκείνους που ήταν γι’ αυτόν επιφανειακοί φίλοι, δηλαδή απλά παρέα και όχι ουσιαστικοί φίλοι που θα τον στήριζαν και θα τον αγαπούσαν. Και αυτό φαίνεται απ΄το ότι παρόλο που ο ποιητής υποθετικά έχει πεθάνει (μέσα στο ποίημα) εκείνοι συνεχίζουν το παιχνίδι τους σαν να μη συνέβη τίποτα.
Μπλέχτηκα λοιπόν, θέλοντας και μη, σε μια σειρά από σκέψεις. Δε θέλω να έχω τέτοια σχέση με άτομα που αποκαλώ φίλους, γιατί η φιλία είναι πολλά περισσότερα πράγματα απ’ το να παίζεις χαρτιά ή οποιοδήποτε παιχνίδι. Είναι εκείνοι που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλήσεις, εκείνοι που σε κάνουν να ανοιχτείς (κι ας την πατήσεις ίσως). Όμως και η παρέα είναι σημαντική όταν είναι ευχάριστη. Ναί, η παρέα θα έρθει και στην κηδεία σου, μονάχα όμως σωματικά.


Ο χρόνος

Σεπτεμβρίου 25, 2007

Τόσα άχρηστα αντικείμενα κατασκευάζονται κάθε μέρα
Και άλλα τόσα χρήσιμα απλά πιάνουν χώρο
Ή σκουριάζουν όπως τα ποδήλατα στο υπόγειο μιας γιαγιάς
Κι όλα αυτά ενώ υπάρχει τόση γνώση γύρω μας…
Κρυμμένη σε αντικείμενα
Τα οποία πιάνουν ελάχιστο χώρο
Σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα
Τα αντικείμενα αυτά είναι εύκολα προσεγγίσιμα
Ερχόμαστε σε οπτική επαφή μαζί τους κάθε μέρα
Όμως είναι και ταυτόχρονα δυσπρόσιτα
Λέξεις φοβιστικές
Βιβλία, ντοκιμαντέρ, μουσεία, εκθέσεις…
Α, ναι, και διαδίκτυο…

Η όραση του αετού
Η βιογραφία του Chopin
Οι τρόποι φωτογράφησης τη νύχτα
Ο χρόνος
Πως έπαιζαν τα παιδιά των Αζτέκων
Πως αναπαράγονται οι σκορπιοί
Γιατί σε μερικά μέρη της γης είναι πάντα καλοκαίρι
Τις πραγματικές διαστάσεις των δεινοσαύρων σε σχέση με του ανθρώπου
Τα κέρδη των δέκα μεγαλύτερων επιχειρήσεων του κόσμου
Ποια θα ήταν μια πραγματικά υγιεινή διατροφή
Η γυναίκα με τα συρτάρια του Νταλί
Η ιστορία του μικρού πρίγκηπα
Τα τηλεσκόπια Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Λουλούδια στην άσφαλτο

Ιουνίου 17, 2007

Παραλίγο να τρακάρω για να μην πατήσω κάτι άσπρα, πορτοκαλί και μωβ λουλούδια από πικροδάφνες, είχαν πέσει στο δρόμο και τον στόλιζαν τόσο όμορφα…


Σκέφτομαι άρα δε βαριέμαι

Μαΐου 1, 2007

Μοναξιά και σκέψεις
Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις
Που ο χρόνος
Χάνει την ξακουστή του υπόσταση
Προχωράει, αν δε σκαλώνει
Με αργά και βαριά βήματα
Παλιότερα βαριόμουν
Όταν δεν υπήρχε κάτι
Το οποίο έκανε το χρόνο να τρέχει
Ασταμάτητος
Ώστε να κυλάει ευχάριστα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Portishead – Live at Roseland NYC

Μαρτίου 31, 2007

portishead1.jpg

Οι Portishead, βασικοί εκπρόσωποι του μουσικού ρεύματος trip hop που γεννήθηκε στο Bristol της Μεγάλης Βρεττανίας, στις 24 Ιουλίου του 1997 έδωσαν μια από τις πιο πρωτότυπες και καλοδουλεμένες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει (δυστυχώς όχι από κοντά), στο θρυλικό Roseland, στη Νέα Υόρκη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


7 Ταινίες

Μαρτίου 19, 2007

Παραθέτω 7 τίτλους ταινιών γιατί το ζήτησε ο Lexx :

«Sin City» (Frank Miller) – No comments

«Kika» (Pedro Almodovar) – Σεξουαλική σάτιρα χωρίς όρια

«The Party» (Blake Edwards) – Ένας κωμικός, μια ταινία ολόκληρη

«A Clockwork Orange» (Stanley Kubrick) – Βία και ψυχεδέλεια

«Finding Forrester» (Gus Van Sant) – Η κρυφή φιλία 2 συγγραφέων

«The Big Lebowsky» (Koen Bros) – Σεβασμός στον dude

«Π» (Darren Aronofsky) – Απλά μπροστά


Μια ιστορία για τη Foulianna (γραμμένη χωρίς άγχος) – «Η μπαλαρίνα»

Μαρτίου 13, 2007

vegetables.jpg

Μουσική, μπαλαρίνα, τρόμος, κουμπί, μακαρόνια… Κάπως έτσι ήταν τα συναισθήματά της, ανάμικτα όπως τα λαχανικά που έβρασε προχτές, κι εκείνα για να μη σαπίσουν, παλεύουν με θεούς και δαίμονες* μέσα σ’ ένα μισόκλειστο τάπερ στην κάτω δεξιά γωνία του ψυγείου. Αυτές οι πέντε λέξεις όμως, τριγυρνούσαν ολημερίς κι ολονυκτίς στο μυαλό της. Κρύωνε, είχε μπεί χειμώνας για τα καλά, και αγκάλιασε ένα καλοριφέρ. Προσπάθησε να ηρεμήσει, ήταν κουρασμένη απ’ την πρόβα. Ήθελε κάτι για να αποσπάσει γρήγορα τη σκέψη της, να την απασχολήσει για λίγο. Έπιασε μια κουβέρτα και τη συσκευή που αλλάζει κανάλια και άνοιξε την τηλεόραση. Προσπάθησε να μπεί στο κλίμα πέντε διαφορετικών ταινιών, πίνοντας μπύρες και μασουλώντας ξηρούς καρπούς. Τα πιο τυχερά κάσιους που βρίσκονταν στον πάτο του διάφανου μπολ της, έβλεπαν κι εκείνα λίγη τηλεόραση, μασουλώντας κι εκείνα ασυναίσθητα τα δάχτυλά τους, τα χέρια τους ολόκληρα.

Πάντως τις τελευταίες μέρες την επισκεπτόταν ο φόβος (ή ο τρόμος, ξεχωριστά όμως, αδικία να εμφανιστούν μαζί) πριν κοιμηθεί, με τη μορφή της σκέψης και μόνο ότι κινδύνευε ακόμη και στον ύπνο της από τις πέντε λέξεις. Κάτι κύτταρα της πατούσας της είχαν ακόυσει κάτι φήμες, ότι τάχα ο Μορφέας είχε σκηνοθετήσει το τελευταίο της όνειρο, που είχε γίνει μεγάλη επιτυχία, ακόμη και στις εφημερίδες των εγκεφαλικών κυττάρων οι κριτικοί είχαν βάλει 3,5 αστεράκια. Η υπόθεση ήταν το πως μια ιταλίδα μπαλαρίνα κατάφερε κι έγινε διάσημη. Ως σήμα καταταθέν είχε ένα τεράστιο κουμπί ραμμένο στην πλάτη της, ώσπου μια μέρα ένα τερατούργημα με τρία λεπτά πόδια και ένα πιάνο για κεφάλι, την κούμπωσε στο παλτό του, κι εκείνη κρεμόταν στον αέρα και χόρευε, όπως ακριβώς θα έκανε κι ένα αναποδογυρισμένο έντομο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Billie Holiday – Lady Sings The Blues (1958)

Φεβρουαρίου 24, 2007

billie-holiday-at-town-hall-new-york-city-1948.jpeg

Πρόκειται για την αυτοβιογραφία της μεγάλης κυρίας της τζαζ, Billie Holiday. Ξεκινώντας από τα παιδικά της χρόνια στη Βαλτιμόρη, όπου και γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915, περιγράφει τις δυσκολίες της οικογένειας και πώς ο πατέρας της τους εγκατέλειψε για χάρη της αγάπης του, της μουσικής, που μετέδωσε στην κόρη του.

«Η μαμά κι ο μπαμπάς ήταν ακόμη παιδιά όταν παντρευτήκανε. Αυτός ήταν δεκαοχτώ χρονών, εκείνη δεκάξι κι εγώ τριών», είναι η περίφημη φράση με την οποία ανοίγει το βιβλίο. Η Billie Holiday μεγάλωσε στα γκέτο, τα πορνεία και τα αναμορφωτήρια της μαύρης Αμερικής. Στην αυτοβιογραφία της, σε μια γλώσσα σκληρή και χωρίς συναισθηματισμούς, καταγράφει την περιπετειώδη ζωή της, την ανέλειξή της στο χώρο της μουσικής, καθώς και τα προβλήματά της με τα ναρκωτικά, τις φυλακίσεις και το κυνηγητό της αστυνομίας που την κατέστρεψε. (από οπισθόφυλλο)
gottlieb-william-p-billie-holiday-7200046.jpg
Από την αυτοσυντήρηση στην αυτοκαταστροφή, μοιάζει η εξέλιξη του βιβλίου, μέσα από μια μαγευτική διαδρομή. Μπορεί κανείς να ταξιδέψει πίσω στην δεκαετία του ’30, όπου περπατά και γαλουχείται η τζαζ. Περιοδείες, αφραγκίες, κλαμπς, τσακωμοί μα πάνω απ’όλα μουσική και πίστη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »