Αστροναύτες

Το φεγγάρι άρχισε να σηκώνεται, όπως κάθε βράδυ, σε τροχιά παράλληλη με την άκρη του γιγάντιου βράχου, ο οποίος έτεμνε κάθετα τον ορίζοντα. Πάνω του, ένα σκοτεινό ψηλό δάσος έκρυβε τη θάλασσα από τη θέα της παράξενης παρέας. Καθώς όλοι κοιτούσαν προς το φεγγάρι, αριστερά τους ήταν η θάλασσα και δεξιά τους ο πελώριος βράχος. Ο καθένας απολάμβανε τη στιγμή με το δικό του τρόπο, άλλος άκουγε μουσική, άλλος απλά σκεφτόταν και άλλοι συζητούσαν. Ένας τους μάλιστα, κάθισε και φωτογράφισε το φεγγάρι, που θα έμοιαζε με τον ήλιο αν όλα γύρω του δεν ήταν βυθισμένα σ’ ένα υπέροχο ασημένιο λαμπύρισμα και ο ουρανός δεν ήταν γεμάτος αστέρια. Κάποιοι έπιασαν μολύβια, άλλοι περπατούσαν πάνω κάτω την μοναχική από φωνές παραλία. Αλλεπάλληλες σκέψεις κύκλωναν τα μυαλά όλων τους, με γαλήνη όμοια με εκείνη των κυμάτων που χάιδευαν τις πολύχρωμες πέτρες, όμως ήταν πολύχρωμες μονάχα αν τις σήκωνε κανείς στο χέρι του για να τις παρατηρήσει, ή να τις τρυπήσει ώστε να φτιάξει φυλαχτό.