Η Αγγλική ύπαιθρος

Τελικά η αγγλική ύπαιθρος
Έχει πόλεις και χωριά πανέμορφα
Με ηρεμία και ησυχία, μυρωδιές
Τις οποίες τα μεγάλα αστικά κέντρα
Μερικές φορές φθονούν
Περπατούσαμε στον κεντρικό πεζόδρομο
Ένας φίλος ήθελε να αγοράσει ένα αναμνηστικό
Μπήκαμε σ’ ένα κηροπωλείο

Μύριζε υπέροχα
Άρχισα να χαζεύω τους σχηματισμούς των κεριών
Να τα πιάνω, να τα μυρίζω
Δεν έδωσα σημασία στα σουβενίρ του μαγαζιού
Προσπαθώ να τα αποφεύγω με κάθε τρόπο
Αγόρασα μια μικρή χειροποίητη κούκλα
Ήταν μια μάγισσα πάνω στο σκουπόξυλό της
Και χαμογελούσε

Στο ταμείο είδα έναν άγγελο
Καθόταν και χτυπούσε αποδείξεις
Μιλούσε, γελούσε, κουνιόταν…
Ζωντανός, με ξανθά μαλλιά και λεπτά χέρια
Με ρώτησε αν ήθελα να πακετάρει τη μάγισσα
Για να μη σπάσει
Της είπα ναι
Κι ας ήξερα ότι το μαγικό της το είχε ήδη κάνει
Με λεπτεπίλεπτες κινήσεις τύλιγε την κούκλα
Χρησιμοποιώντας εκείνο το πλαστικό με τις φούσκες
Ο χρόνος σίγουρα είχε παγώσει
Η βαφή των νυχιών της είχε ξεφτίσει
Φαινόταν κουρασμένη και μάλλον θα πρέπει να βαριόταν
Είτε τη μυρωδιά των κεριών
Είτε τις κούπες και τα μπρελόκ
Μου χαμογέλασε

Μύριζε υπέροχα
Ήθελα να της μιλήσω
Ένιωθα μια αδικία
«Έπρεπε να ήμουν κάτοικος αυτής της μικρής πόλης», σκέφτηκα
Έχει τόσο ωραία λιβάδια
Ωστόσο ο λόγος που με οδήγησε στη σκέψη αυτή
Δεν ήταν τα λιβάδια αλλά ο άγγελος
Έτσι κι αλλιώς θα έφευγα την επόμενη μέρα
Καθησύχασα τον εαυτό μου
Όμως το καλύτερο αναμνηστικό
Δεν κόστισε τίποτα
Κι ας πλήρωσα τη μάγισσα για το ξόρκι της

Tags: Άγγελοι, ΑδιάφορηΠοίηση, Μυρωδιές