Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

(Pablo Picasso-Harlequin-1923)

Ο Αρλεκίνος όταν κοιμάται δε φοράει παράξενες πυτζάμες, γιατί πολύ απλά δεν του κάνουν καμία αίσθηση, ενώ συχνά αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα του να φοράει κανείς κάτι εκκεντρικό, την ώρα που ο μόνος που τον παρατηρεί είναι ο ίδιος ο ύπνος. Ο αρλεκίνος κάθε πρωί που σηκώνεται για να πάει στη δουλειά του, φοράει τις πυτζάμες του. Βαμμένο άσπρο πρόσωπο και χρωματιστές μπογιές. Ένα τριγωνικό καρό πολύχρωμο καπέλο. Κινήσεις αρμονικές, περπάτημα αέρινο ανάμεσα στον κόσμο που δεν του δίνει τόση σημασία. Έχουν μπει οι Αποκριές για τα καλά, φυσικό είναι να τον μπερδεύει με τους μασκαράδες. Κυκλοφορεί ανάμεσά του ελαττώνοντας ταχύτητα αλλά και πάλι δεν ξεχωρίζει.

Αρλεκίνος: «Ξύπνησα με το φως του ήλιου να χαϊδεύει τις βλεφαρίδες μου, άγγιξα το δέρμα μου που έχει σκληρύνει απ’ τη μπογιά και τα καθημερινά ξεβγάλματα. Όμως σήμερα κάτι διαφορετικό συμβαίνει…».
Αποκριές: «Πότισες τις γλάστρες; Τα λουλούδια τα καλημέρισες;».
Αρλεκίνος: «Αυτό μου θυμίζει μια παλιά σου συμβουλή, όμως τούτο το πρωινό νιώθω παράξενα, νιώθω… αποδεκτός!».
Αποκριές: «Μας μπέρδεψες με τη ζωή, μικρέ αρλεκίνε.».
Αρλεκίνος: «Αλλιώτικα δε μου μιλήσατε, λοιπόν, για να καταλάβω διαφορά.».
Αποκριές: «Μη βιάζεσαι, θα καταλάβεις μόνος σου, κι ας πικραθείς… ίσως.».
Αρλεκίνος: «Δεν καταλαβαίνω. Παραμένω ο μοναδικός επιβάτης του τρένου που είναι μασκαρεμένος, κι όμως κανενός δεν του έχει κάνει εντύπωση η μεταμφίεσή μου.». Ο αρλεκίνος πήρε ένα θλιμμένο και μίζερο ύφος. «Μιλάω για πράγματα που ίσως μοιάζουν βαρετά, μέσα στις θύελλες και την οδύνη του τόπου, με βαριά καρδιά και θλιμμένη συνείδηση το δηλώνω.».
Αποκριές: «Δεν είναι αυτό που σ’ ενοχλεί και το ξέρεις.».
Αρλεκίνος: «Αφήστε με, εγώ θα κοιτάζω το γκρίζο της πόλης μέχρι να φτάσω στο τσίρκο.».
Αποκριές: «Αφού προτιμάς τα χρώματα και τους κομψούς συνδυασμούς τους, όμως κι εμείς, το δείχνεις καθημερινά με τη στολή σου, εκείνες τις αλλόκοτες πυτζάμες σου!»
Αρλεκίνος: «Ποτέ δεν πίστεψα πως θα έφτανε μια τέτοια μέρα. Ο πρωινός ήλιος με κάνει να θέλω να κλειστώ στο σκοτάδι μου. Κανείς δε γελάει μαζί μου, κι όταν μιλάω στον κόσμο για τη αγάπη, κανείς δε με παίρνει στα σοβαρά, κι όταν καταφεύγω στις σκέψεις μου και τη σιωπή μου νιώθω μια αίσθηση ελευθερίας…».
Αποκριές: «Όσοι δε σε ξέρουν όμως, ίσως και να σε ακούσουν όταν θα τους μιλήσεις για την αγάπη, γιατί ποτέ δε θα τους έχεις κάνει να γελάσουν με την εμφάνισή σου ή το νούμερό σου στο τσίρκο, αυτό είναι και το νόημα των αποκριών. Να είσαι μασκαρεμένος κυριολεκτικά, προσπαθώντας να καταλάβεις ότι τελικά όλοι μάσκες φοράμε, μεταφορικά, στο καρναβάλι της ζωής, η οποία όπως λες σου μιλάει και σε συμβουλεύει. Να μπορείς να εκφράζεσαι χωρίς να σε νοιάζει το κρυμμένο σου πρόσωπο ή το μεταμφιεσμένο σου σώμα, να είσαι ο εαυτός σου. Φυσικά το ποια μάσκα θα χρησιμοποιήσεις για το σκοπό αυτό, είναι πάλι δική σου επιλογή.».
Αρλεκίνος: «Δε θα μπορούσα να αλλάξω αμφίεση ή να φορέσω μάσκα για χάρη σας, αποκριές, δεν βρίσκω αιτία. Ο αρλεκίνος με κρατά στη ζωή. Δεν μπορώ να του γυρίσω την πλάτη για να πάω στο καρναβάλι ντυμένος δαμάσκηνο, αφήστε που θα είμαι αποδεκτός έτσι κι αλλιώς εκεί, ως αρλεκίνος. Με λίγα λόγια δε με φοβίζετε αποκριές, ούτε με ευχαριστείτε, γιατί εγώ σας γιορτάζω κάθε μέρα.».
Αποκριές: «Τώρα μίλησες λίγο πιο σοφά, γελωτοποιέ, εμείς είμαστε το στοιχείο σου, η καθημερινότητά σου, ο κρυφός σου κόσμος… Όμως οι άλλοι άνθρωποι δε μας γιορτάζουν κάθε μέρα, προσπάθησε να τους παρατηρήσεις και θα καταλάβεις ότι φέρονται διαφορετικά, μερικές φορές το ρίχνουν στην πλάκα και το πιοτό, άλλες κλείνονται σπίτι τους χαζεύοντας το καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο στην τηλεόραση, ενώ διάφοροι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεσπάσουν, κάτω απ’ την ανωνυμία της εκάστοτε στολής, με διάφορους τρόπους. Μερικοί μασκαράδες απολαμβάνουν το γλυκό προνόμιο της ανεμπόδιστης εσωτερικής έκφρασης, συνομιλώντας πιο ανοιχτά με τους πειρατές και τις νεράιδες. Εσύ, όμως, αρλεκίνε, δεν το εκμεταλλεύεσαι. έχεις τη δυνατότητα να κυκλοφορείς ανάμεσά τους με την καθημερινή σου αμφίεση, κι εκείνοι να μη σε αναγνωρίζουν. Έχεις συνηθίσει στην καθημερινή έλξη της προσοχής του κόσμου, όσο κυκλοφορείς ντυμένος για τη δουλειά σου. Τώρα που καταφτάσαμε εμείς, φοβάσαι. Φοβάσαι μήπως και κάποιος σε καταλάβει, σε νιώσει. Φοβάσαι…»
Αρλεκίνος: «Δε σας φοβάμαι σας λέω!», διέκοψε ξαφνικά, σαφώς ενοχλημένος, και άρχισε να φωνάζει, «Φύγετε τώρα, αφήστε με να κοιτάζω τον ουρανό.».
Αποκριές: «Φοβάσαι μήπως και ερωτευτείς, φοβάσαι μήπως μεθύσεις…». Η καρδιά του αρλεκίνου δάκρυσε για μια στιγμή, έδειχνε τόσο θλιμμένος έτσι όπως είχε τονίσει τα μάτια του και το στόμα του με μαύρη και κόκκινη μπογιά αντίστοιχα. Ένας κλόουν συνήθως είναι χαρούμενος και κάνει μεγάλη αίσθηση όταν μοιάζει στεναχωρημένος, ακόμη κι αν υποκρίνεται χάριν του ρόλου του. Ένας αρλεκίνος όμως μπορεί να είναι όπως θέλει, χαρούμενος, σκιασμένος, μελαγχολικός, κι ας τον μπερδεύουν συχνά με κλόουν.

Tags: Αποκριές, Αρλεκίνος, Διάλογος, Μοναξιά