Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές
(Pablo Picasso-Harlequin-1923)
Ο Αρλεκίνος όταν κοιμάται δε φοράει παράξενες πυτζάμες, γιατί πολύ απλά δεν του κάνουν καμία αίσθηση, ενώ συχνά αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα του να φοράει κανείς κάτι εκκεντρικό, την ώρα που ο μόνος που τον παρατηρεί είναι ο ίδιος ο ύπνος. Ο αρλεκίνος κάθε πρωί που σηκώνεται για να πάει στη δουλειά του, φοράει τις πυτζάμες του. Βαμμένο άσπρο πρόσωπο και χρωματιστές μπογιές. Ένα τριγωνικό καρό πολύχρωμο καπέλο. Κινήσεις αρμονικές, περπάτημα αέρινο ανάμεσα στον κόσμο που δεν του δίνει τόση σημασία. Έχουν μπει οι Αποκριές για τα καλά, φυσικό είναι να τον μπερδεύει με τους μασκαράδες. Κυκλοφορεί ανάμεσά του ελαττώνοντας ταχύτητα αλλά και πάλι δεν ξεχωρίζει.
Αρλεκίνος: «Ξύπνησα με το φως του ήλιου να χαϊδεύει τις βλεφαρίδες μου, άγγιξα το δέρμα μου που έχει σκληρύνει απ’ τη μπογιά και τα καθημερινά ξεβγάλματα. Όμως σήμερα κάτι διαφορετικό συμβαίνει…».
Αποκριές: «Πότισες τις γλάστρες; Τα λουλούδια τα καλημέρισες;».
Αρλεκίνος: «Αυτό μου θυμίζει μια παλιά σου συμβουλή, όμως τούτο το πρωινό νιώθω παράξενα, νιώθω… αποδεκτός!».
Αποκριές: «Μας μπέρδεψες με τη ζωή, μικρέ αρλεκίνε.».
Αρλεκίνος: «Αλλιώτικα δε μου μιλήσατε, λοιπόν, για να καταλάβω διαφορά.».
Αποκριές: «Μη βιάζεσαι, θα καταλάβεις μόνος σου, κι ας πικραθείς… ίσως.». Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
