2 τραγούδια για την αγάπη

Μετά από πρόσκληση του Lexx παραθέτω 2 τραγούδια για την αγάπη.

Bob Dylan – Isis

Billie Holiday – My Man

Πάσα στη Μενεξεδιά

Είμαι μικρός ακόμη…

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα.

(πηγή: allposters.com)

e) Αγαπημένη στάση
Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark
r) Όργιο;
1 μέρα στα Γόμορα
o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού
Επικίνδυνο: Εθνική οδός
Κουλό: Η σπασμένη καρέκλα στην ταράτσα
Αγαπημένο: Ο ήλιος
t) Μονογαμία ή πολυγαμία;
Ό,τι προστάζει η φύση, κανείς δεν της ξεφεύγει.
i) Σημείο σώματος που σ’ ανάβει (στον άλλο)
Μόνο οι παλάμες με το μασάζ μπορούν να ζεστάνουν το δέρμα μου.
c) Φαντασίωση (μία είπαμε)
Να πετάξω!
a) Τι σου αρέσει περισσότερο να σου κάνουν πάνω στο sex
Να μου χαμογελάνε, ειδικά όταν κρατάω το μπιμπερό με τα πόδια μου. (Επειδή δεν έχω μάθει να μιλάω ακόμη, υπέθεσα ότι η άγνωστη αυτή αγγλική λέξη στο τέλος, σημαίνει κρεβάτι, τουλάχιστον έτσι έχω ακούσει).

Η Αγγλική ύπαιθρος

Τελικά η αγγλική ύπαιθρος
Έχει πόλεις και χωριά πανέμορφα
Με ηρεμία και ησυχία, μυρωδιές
Τις οποίες τα μεγάλα αστικά κέντρα
Μερικές φορές φθονούν
Περπατούσαμε στον κεντρικό πεζόδρομο
Ένας φίλος ήθελε να αγοράσει ένα αναμνηστικό
Μπήκαμε σ’ ένα κηροπωλείο

Μύριζε υπέροχα
Άρχισα να χαζεύω τους σχηματισμούς των κεριών
Να τα πιάνω, να τα μυρίζω
Δεν έδωσα σημασία στα σουβενίρ του μαγαζιού
Προσπαθώ να τα αποφεύγω με κάθε τρόπο
Αγόρασα μια μικρή χειροποίητη κούκλα
Ήταν μια μάγισσα πάνω στο σκουπόξυλό της
Και χαμογελούσε

Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

(Pablo Picasso-Harlequin-1923)

Ο Αρλεκίνος όταν κοιμάται δε φοράει παράξενες πυτζάμες, γιατί πολύ απλά δεν του κάνουν καμία αίσθηση, ενώ συχνά αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα του να φοράει κανείς κάτι εκκεντρικό, την ώρα που ο μόνος που τον παρατηρεί είναι ο ίδιος ο ύπνος. Ο αρλεκίνος κάθε πρωί που σηκώνεται για να πάει στη δουλειά του, φοράει τις πυτζάμες του. Βαμμένο άσπρο πρόσωπο και χρωματιστές μπογιές. Ένα τριγωνικό καρό πολύχρωμο καπέλο. Κινήσεις αρμονικές, περπάτημα αέρινο ανάμεσα στον κόσμο που δεν του δίνει τόση σημασία. Έχουν μπει οι Αποκριές για τα καλά, φυσικό είναι να τον μπερδεύει με τους μασκαράδες. Κυκλοφορεί ανάμεσά του ελαττώνοντας ταχύτητα αλλά και πάλι δεν ξεχωρίζει.

Αρλεκίνος: «Ξύπνησα με το φως του ήλιου να χαϊδεύει τις βλεφαρίδες μου, άγγιξα το δέρμα μου που έχει σκληρύνει απ’ τη μπογιά και τα καθημερινά ξεβγάλματα. Όμως σήμερα κάτι διαφορετικό συμβαίνει…».
Αποκριές: «Πότισες τις γλάστρες; Τα λουλούδια τα καλημέρισες;».
Αρλεκίνος: «Αυτό μου θυμίζει μια παλιά σου συμβουλή, όμως τούτο το πρωινό νιώθω παράξενα, νιώθω… αποδεκτός!».
Αποκριές: «Μας μπέρδεψες με τη ζωή, μικρέ αρλεκίνε.».
Αρλεκίνος: «Αλλιώτικα δε μου μιλήσατε, λοιπόν, για να καταλάβω διαφορά.».
Αποκριές: «Μη βιάζεσαι, θα καταλάβεις μόνος σου, κι ας πικραθείς… ίσως.».

Σελίδα 123, περίοδοι 678

Μετά από πρόσκληση του Lexx , γύρισα την πλάτη μου στην οθόνη και κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη. Δεν ξέρω αν όντως βρισκόταν εκεί το κοντινότερο, σε μένα, βιβλίο. Έπιασα αρχικά τους “Βρικόλακες” του Ίψεν, όμως το έργο τελείωνε στην 121…δίπλα του βρέθηκε τυχαία το “On the road” του Jack Kerouac. Γύρισα λοιπόν το βιβλίο στη σελίδα 123 (βλέπε rules) και ιδού το αποτέλεσμα του παιχνιδιού:

“Κι άλλο απ’ το να κάθομαι στο χορτάρι όλη μέρα και να τρώω σταφύλια δεν θα ‘χα να κάνω. “Σ’ αρέσει;”. Το πρωί, τα ξαδέλφια της ήρθαν και μας πήραν μ’ ένα καμιόνι.”

Η αλήθεια είναι ότι το σημείο που έπεσα έχει στη μέση (7η περίοδος) μια ατάκα που δεν προέρχεται από διάλογο…Απλά παρεμβάλλεται στην αφήγηση του συγγραφέα.

The Rules!
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.