(image source: virtualvienna.net)
Ένας ρυθμός από εποχές ξεχασμένες
Ήρθε να μου θυμίσει αλήθειες ταγμένες
Στη μουσική
Σέρνεται μυστικά την αυγή
Ένα βαλς που χάθηκε στο πεπρωμένο
Κι όμως πάλι με κοιτάζει πληγωμένο
Τι να του πω
Πως την αγάπη του να βρω
Κι ας είναι πάλι σε μιαν άκρη να κρυφτώ
Να λησμονήσω
Να λυγίσω, από συγκίνηση γεμάτος
Κι ας μοιάζει λάθος, η θυσία για το πάθος
Δυό βήματα αρκούν για να χορέψω
Δωσ’ μου νότες κι όλα θα τ’ αντέξω
Για δες τις νότες ζαλισμένες, κάνουν κύκλο στο χαρτί
Χορδές σπασμένες, φυλαγμένες, μες το μουσικό κουτί
Καρδιές κλεισμένες, μα πάνω απ’ όλα μουσική
Μπλεγμένος μες τους αμπελώνες, στου κρασιού την ευωδία
Γυρίζω πίσω τους αιώνες, κι ακολουθώ τη μελωδία
Στο διάδρομο του χρόνου τρέχω
Ξυπνάω σ’ ένα παλάτι και βλέπω
Μέλλουσες πριγκήπισσες ν’ αγκαλιάζουν
Κούκλες πορσελάνινες
Αριστοκρατικές μοναξιές να φωνάζουν
Με περούκες σε σαλόνια μ’ οροφές κρυστάλλινες
Το βαλς ζητάει μια ανάσα τα φώτα σβήνουν
Τα δάχτυλα ενός φοβισμένου κοριτσιού αφήνουν
Το πιάνο μοναχό στο σκοτάδι
Πέφτει στο πάτωμα και σπάει το πιο πολύτιμο πετράδι
Κάτω στην πόλη έχουν στήσει πανηγύρι
Κάθομαι στην άκρη, μου γεμίζουν το ποτήρι
Ένας παλιάτσος παρέα μ’ ένα γελωτοποιό
Ψάχνουν κι αυτοί το νόημα μες το ρυθμό
Ο δρόμος μες τις λάσπες, σημάδια απ’ τις οπλές
Άμαξες κι άρματα φανφάρες με στολές
Μια κρεμάλα στην πλατεία έχουν στημένη
Μια σημαία χρωματιστή κι απελπισμένη
Μπροστά στα τείχη της πόλης κυματίζει
Κι έτσι ξεφτίζει, το βαλς μες τη βρώμα
Στάχτες μαγισσών σκορπίζονται στο χώμα
Ονειρεύονται χαμένες σε μια μέθη ιερή
Σαν τη μανία ενός αλκοολικού αλχημιστή
Το χρυσάφι είναι το ρίγος που καλεί η μουσική
Οι στίχοι ακροβατούν ανάμεσα στη φωτιά και το νερό
Κι αν χάσετε τα βήματα σε τούτο τον χορό
Να μη δείξετε ντροπή, στης ζωής μπροστά τον σκηνοθέτη
Ο χορός πάντα θα ζει, μες το μυαλό του συνθέτη
