Κώμα

Ο κόσμος βρίσκεται σε κώμα
Μετά το ατύχημα που του συνέβη
Να υπάρξει
Γιατροί και νοσοκόμες τρέχουν να τον σώσουν
Κι όμως τόσα χρόνια βρίσκεται στην εντατική
Και οι συγγενείς του στεναχωριούνται
Είναι κρίμα, λένε
Νέο παιδί
Αναπνέει με τεχνητά μέσα
Η καρδιά του σπαρταράει να αναπνεύσει
Αλλά τίποτα
Όλα είναι υπό μηχανική παρακολούθηση
Κι όμως κάποιοι πιστεύουν
Κι ας λένε οι ειδικοί ότι όλα είναι θέμα χρόνου

Παρτιτούρες

Ο θλιμμένος Αρλεκίνος είχε την ιδέα να γράψει ένα κείμενο/ποίημα/ιστορία μαζί με την demon (blogosfaira.com). Έκανε την αρχή. Έγραψε την πρώτη παράγραφο και θα συνεχίσουν το “παιχνίδι” αυτό γράφοντας εναλλάξ. Κάθε φορά θα “ανεβάζω” λοιπόν τη συνέχεια, εδώ. Κι εκείνη, στο δικό της blog.

(photo: www.usd.edu)

Αrlekinos:

Κοιτάζω έξω απ’ τη τζαμαρία. Γύρω μου τρεις κιθάρες, κρεμασμένες στους τοίχους. Παλίες φωτογραφίες αγνώστων, ως επί το πλείστον, προσώπων με επεξεργάζονται. Μια αιώρα με πολύχρωμες ρίγες κόβει τη μια γωνία του δωματίου απλωμένη. Ένα φυτό στη γλάστρα, βαρέθηκε να περιμένει τον ήλιο, γι’ αυτό το λόγο γύρισε πλευρό και κοιτάζει τη σβηστή τηλεόραση. Οι κιθάρες μπορούν και βλέπουν μέσα από την τρύπα τους, όσο οι χορδές τους δεν πάλλονται. Όταν μια κιθάρα τραγουδά είναι τυφλή. Ίσως το ίδιο να ήμουν κι εγώ, όσο αγναντεύω έξω απ΄τη τζαμαρία το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο, αλλά με τα χρόνια εμπλουτίζεται η κριτική. Ίσως να νοσταλγώ μια ζωή διαφορετική, έτσι για την αλλαγή, αλλά και απροσδιόριστη ταυτόχρονα. Παρτιτούρες ανοιχτές πάνω στο αναλόγιο, που βρίσκεται μπροστά στο κέντρο της μεσαίας τζαμαρίας, εποπτεύουν το ήσυχο δωμάτιο. Οι νότες σαν τις μέρες ανεβοκατεβαίνουν, μια κοπέλα απ’ την Αργεντινή μου είπε ότι είμαι ακόμη «μωρό». Όμως έχουν ολοκληρωθεί αρκετές σελίδες με νότες στο δικό μου αναλόγιο. Σας μιλάω γι’ αυτό επειδή έτυχε. Οι σκέψεις με φέραν προς τα δω, θέλει όμως δουλειά για την ολοκλήρωση της πρώτης μου συμφωνίας. Χρειάζεται πολλές παραπάνω παρτιτούρες, πόσες μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι απαιτούνται αρκετά διαφορετικής φύσης όργανα. Οδοντογλυφίδες στο σαλόνι; Τι γυρεύουν κανείς δεν ξέρει. Ξύνω την πλάτη μου και χαμογελάω στις κιθάρες. Με βλέπουν.

Το κινούμενο μπαρ

(image source: www.wpclipart.com)

Η μπύρα είναι ακριβή
Θα έλεγε κανείς πιο ακριβή
Απ’ ότι σ’ ένα μπαρ με φυσιολογικές τιμές
Ενώ είναι ακόμη μεσημέρι
Από κάτω απλώνεται ένα έδαφος από σύννεφα
Που προσπαθούν να καλύψουν
Τα απέραντα χιονισμένα βουνά
Μάλλον τα σύννεφα κρυώνουν
Ή απλά δεν αρκούν
Για να περπατήσω

Ημερομηνίες

Μια πρόσκληση από την Blogosfaira (δε γνωρίζω το πραγματικό της όνομα), πρέπει να παίξω το παιχνίδι με τις ημερομηνίες της ζωής μου…

Όταν γεννήθηκα; Δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο

Τη στιγμή που πρωτοαντίκρισα τη θάλασσα, αν και δεν μπορώ να μαντέψω πότε

Μια μέρα που έπιασα μολύβι και χαρτί εκτός σχολείου, και έγραψα πράγματα για μένα, ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού

Το πρώτο μου τραγούδι, αστείο…

Μια μέρα που τα χείλη μου φίλησαν ένα λουλούδι διπλωμένο σε μετάξι

Όλες οι πτήσεις που έχω κάνει με αεροπλάνο και μου δημιουργούν την αίσθηση της φυγής

Η πρώτη μέρα του πειράματος (μόνος με καινούριους ανθρώπους στην Κοπεγχάγη)

Ένα καλοκαιρινό βράδυ που μέθυσα με κρασί όσο ποτέ άλλοτε, δεκαπενταύγουστος ήταν

Η πρώτη μέρα σε κάθε δουλειά…

Παραδίδω το παιχνίδι στη Foulianna