Αρχείο για Νοεμβρίου 19th, 2007

Οι ερινύες του Δαίδαλου

Νοεμβρίου 19, 2007

lament_for_icarus_herbert_draper.jpg

Είναι άδικο που ο άνθρωπος δεν έχει μερικές ικανότητες ορισμένων ζώων. Μερικές τις προσεγγίζει, μετά από μεγάλη αφοσίωση και συγκέντρωση, ίσως και μακροχρόνια καλλιέργεια, άλλες είναι ανέφικτες (μοιάζει αδύνατο να φυτρώσουν φτερά στις πλάτες του ή να ξαναφυτρώσει ένα χαμένο δάχτυλο), ανέφικτες με φυσικό τρόπο όμως (τεχνητά γίνεται να πετάξει χωρίς φτερά ή να τοποθετήσει ψεύτικο δάχτυλο). Οι πιο ρεαλιστές λένε ότι αυτό είναι φυσικό, κανένα όν δεν μπορεί να κάνει τα πάντα. Έτσι είναι, μονάχα που ο άνθρωπος μερικές φορές αυταπατάται ότι πετυχαίνει κάτι που η φύση δεν έχει προβλέψει για εκείνον, και ακόμη χειρότερα ότι μπορεί να το πετύχει. Επίσης ο άνθρωπος απέδειξε ότι είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη και διαθέτει μια όποια υπεροψία. Όταν όμως αυτή θίγεται, τον οδηγεί στην απογοήτευση, στην αποδοχή, στη ματαιοδοξία, στην επιμονή ή στην εφευρετικότητα (συχνά ο άνθρωπος μπαίνει σε αυτοδημιούργητους λαβυρίνθους και η ανάγκη για να βρίσκει λύσεις μοιάζει κάθε φορά επιτακτική, τόσο όσο και η ίδια του η επιβίωση. Υπάρχουν περιπτώσεις που η εξέλιξη της μεθοδολογίας δημιουργεί μεγαλύτερη υπεροψία από κάθε προηγούμενο).

****

«Σκέφτηκα να κάνω κάτι ακραίο», είπε παθιασμένα ο Λουκάς, πίνοντας μια γερή γουλιά απ’ το ποτό του. Το βλέμμα του ταξίδευε και γυάλιζε ταυτόχρονα.
«Τί εννοείς ακραίο;»
«Κάποια τρέλα, κάτι ριψοκίνδυνο. Να πετάξω, όχι κυριολεκτικά, με αλεξίπτωτο. Έτσι θα καταφέρω να δω τον κόσμο με άλλη ματιά», συνέχισε με αποφασιστικότητα.
«Και γιατί να πετάξεις συγκεκριμένα; Πώς σου ήρθε κάτι τέτοιο;»
«Σκεφτόμουν τις προάλλες, πόσο άδικο είναι να μην μπορούμε να έχουμε τα προνόμια όλου του ζωικού βασιλείου στη διάθεσή μας, εμείς οι άνθρωποι. Όμως έχουμε μυαλό, ε, βλέπεις μπορέσαμε και φτιάξαμε υποκατάστατα όλων των ανικανοτήτων μας, γιατί λοιπόν να μην τα εκμεταλλευτούμε; Έτσι κι εγώ λέω να πετάξω. Μερικές φορές μάλιστα ξεπεράσαμε και τους καλύτερους του είδους. Ο αετός βλέπει από πολλές δεκάδες μέτρα με λεπτομέρεια, εμείς βλέπουμε μέχρι το διάστημα».
«Αν όμως η σαύρα χάσει τη ουρά της, ξαναφυτρώνει μια ολόιδια, με την ίδια ακριβώς λειτουργία, ενώ το μηχανικό πόδι σε εμποδίζει απ’ το να κάνεις πράγματα με την ίδια ευκολία που θα έκανες με ένα κανονικό πόδι. Το ίδιο ισχύει και για το πέταγμα, ποτέ ο άνθρωπος δε θα μπορέσει να νιώσει σαν τα πουλιά!»
«Θέλω απλά να κάνω κάτι ασυνήθιστο και ενδιαφέρον, δε θέλω να νιώσω σαν τα πουλιά», απάντησε κοφτά ο Λουκάς.
«Eνδιαφέρον αλλά και επικίνδυνο, όχι;» Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »