Η εξέλιξη του de ja vu

Ένα προσωπικό ψηφιακό φωτογραφικό album. Ακόμη και οn line. Εξελίσσεται η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών, ο κόσμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φωτογραφίσει οτιδήποτε, κι αυτό έγινε εντονότερο με την εισαγωγή ψηφιακής κάμερας στα κινητά τηλέφωνα. Όλες οι φωτογραφίες “κατεβαίνουν” στον υπολογιστή κι από εκεί είναι πλέον συνδεδεμένες και στο διαδίκτυο. “Φωτογραφικός σκοτεινός θάλαμος…; Τι είναι αυτό;”, θα ρωτούν οι νέοι του μέλλοντος ή και του παρόντος. Και γιατί να ξεχαστούν τα παλιά album με τις χάρτινες φωτογραφίες;

Θα πεθάνω ένα πένθυμο…

Πρόκειται για ένα ποίημα του Ουράνη, το οποίο μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα (αρκετά συναισθηματικά θα έλεγα)
Σε αυτό το ποίημα λοιπόν διέκρινα τους εξής στίχους:

“Απ’ τους φίλους που παίζαμε, πότε-πότε χαρτιά,θα ρωτήσει κανένας τους, έτσι απλά, τον Ουράνη, μην τον είδε κανείς, έχει μέρες που χάθηκε, θα απαντήσει ο άλλος παίζοντας, μα αυτός έχει πεθάνει, μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας, θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι, θε να πουν τι ειν’ ο άνθρωπος, χθες ακόμα εζούσε, και βουβοί στο παιχνίδι στους, θα βαλθούνε και πάλι…”

Τυχαίνει να παίζω κι εγώ χαρτιά πότε-πότε με ορισμένους φίλους…Όμως νομίζω ότι ο Ουράνης εννοούσε ως “φίλους που παίζανε πότε-πότε χαρτιά” εκείνους που ήταν γι’ αυτόν επιφανειακοί φίλοι, δηλαδή απλά παρέα και όχι ουσιαστικοί φίλοι που θα τον στήριζαν και θα τον αγαπούσαν. Και αυτό φαίνεται απ΄το ότι παρόλο που ο ποιητής υποθετικά έχει πεθάνει (μέσα στο ποίημα) εκείνοι συνεχίζουν το παιχνίδι τους σαν να μη συνέβη τίποτα.
Μπλέχτηκα λοιπόν, θέλοντας και μη, σε μια σειρά από σκέψεις. Δε θέλω να έχω τέτοια σχέση με άτομα που αποκαλώ φίλους, γιατί η φιλία είναι πολλά περισσότερα πράγματα απ’ το να παίζεις χαρτιά ή οποιοδήποτε παιχνίδι. Είναι εκείνοι που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλήσεις, εκείνοι που σε κάνουν να ανοιχτείς (κι ας την πατήσεις ίσως). Όμως και η παρέα είναι σημαντική όταν είναι ευχάριστη. Ναί, η παρέα θα έρθει και στην κηδεία σου, μονάχα όμως σωματικά.

Τα κεραμίδια

Υπάρχει μια στέγη
Με πλαγιαστά κεραμίδια
Έτσι ώστε να τρέχουν τα νερά της βροχής

Όταν αράζω εκεί
Ίσα που δε γλιστράω
Βάζω αντίσταση με τα πόδια
Ακουμπώντας την πλάτη στον τοίχο του μπαλκονιού
Αν ακουμπήσω και το κεφάλι
Τότε αναγκαστικά
Κοιτάζω ουρανό
Και λέω ουρανό γενικά

Φυσικά κάθε μέρα ο ουρανός
Είναι διαφορετικός
Όπως κι εγώ
Οπότε συνομιλούμε με διαφορετικές λέξεις
Κάθε φορά
Αλλά με τα ίδια σύμβολα
Εκείνος με σύννεφα και γαλάζιο
Όταν είναι χαρούμενος
Με γκρίζο και θολούρα
Όταν είναι μπερδεμένος
Με αστέρια και σκοτεινά χρώματα
Όταν κοιμάται

Εγώ του μιλάω με τα μάτια
Τον κοιτάζω κι εκείνος καταλαβαίνει