Σκοτάδι

Ένα παιδί
Σε σπίτι παλιό με φώτα σβηστά
Κλειδώνει την πίσω πόρτα της κουζίνας
Μέσα στο βαθύ ύπνο της νύχτας
Κινείται σαν κλέφτης στο σκοτάδι
Διπλοκλειδώνει
Κλείνεται στο σαλόνι
Μονολογεί και σκέφτεται
Νομίζει ότι όλοι θέλουν το κακό του
Κι ας το θέλησαν ορισμένοι κατά καιρούς
Σκέψεις τρομακτικές
Έως και φρικαλέες
Σαν τους ανθρώπους – πειράματα
Στις χώρες των πολέμων
Και της ατυχίας
Αρκετοί πίθηκοι υπέφεραν μέχρι τώρα

Οι ερινύες του Δαίδαλου

Είναι άδικο που ο άνθρωπος δεν έχει μερικές ικανότητες ορισμένων ζώων. Μερικές τις προσεγγίζει, μετά από μεγάλη αφοσίωση και συγκέντρωση, ίσως και μακροχρόνια καλλιέργεια, άλλες είναι ανέφικτες (μοιάζει αδύνατο να φυτρώσουν φτερά στις πλάτες του ή να ξαναφυτρώσει ένα χαμένο δάχτυλο), ανέφικτες με φυσικό τρόπο όμως (τεχνητά γίνεται να πετάξει χωρίς φτερά ή να τοποθετήσει ψεύτικο δάχτυλο). Οι πιο ρεαλιστές λένε ότι αυτό είναι φυσικό, κανένα όν δεν μπορεί να κάνει τα πάντα. Έτσι είναι, μονάχα που ο άνθρωπος μερικές φορές αυταπατάται ότι πετυχαίνει κάτι που η φύση δεν έχει προβλέψει για εκείνον, και ακόμη χειρότερα ότι μπορεί να το πετύχει. Επίσης ο άνθρωπος απέδειξε ότι είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη και διαθέτει μια όποια υπεροψία. Όταν όμως αυτή θίγεται, τον οδηγεί στην απογοήτευση, στην αποδοχή, στη ματαιοδοξία, στην επιμονή ή στην εφευρετικότητα (συχνά ο άνθρωπος μπαίνει σε αυτοδημιούργητους λαβυρίνθους και η ανάγκη για να βρίσκει λύσεις μοιάζει κάθε φορά επιτακτική, τόσο όσο και η ίδια του η επιβίωση. Υπάρχουν περιπτώσεις που η εξέλιξη της μεθοδολογίας δημιουργεί μεγαλύτερη υπεροψία από κάθε προηγούμενο).

****

«Σκέφτηκα να κάνω κάτι ακραίο», είπε παθιασμένα ο Λουκάς, πίνοντας μια γερή γουλιά απ’ το ποτό του. Το βλέμμα του ταξίδευε και γυάλιζε ταυτόχρονα.
«Τί εννοείς ακραίο;»
«Κάποια τρέλα, κάτι ριψοκίνδυνο. Να πετάξω, όχι κυριολεκτικά, με αλεξίπτωτο. Έτσι θα καταφέρω να δω τον κόσμο με άλλη ματιά», συνέχισε με αποφασιστικότητα.
«Και γιατί να πετάξεις συγκεκριμένα; Πώς σου ήρθε κάτι τέτοιο;»
«Σκεφτόμουν τις προάλλες, πόσο άδικο είναι να μην μπορούμε να έχουμε τα προνόμια όλου του ζωικού βασιλείου στη διάθεσή μας, εμείς οι άνθρωποι. Όμως έχουμε μυαλό, ε, βλέπεις μπορέσαμε και φτιάξαμε υποκατάστατα όλων των ανικανοτήτων μας, γιατί λοιπόν να μην τα εκμεταλλευτούμε; Έτσι κι εγώ λέω να πετάξω. Μερικές φορές μάλιστα ξεπεράσαμε και τους καλύτερους του είδους. Ο αετός βλέπει από πολλές δεκάδες μέτρα με λεπτομέρεια, εμείς βλέπουμε μέχρι το διάστημα».
«Αν όμως η σαύρα χάσει τη ουρά της, ξαναφυτρώνει μια ολόιδια, με την ίδια ακριβώς λειτουργία, ενώ το μηχανικό πόδι σε εμποδίζει απ’ το να κάνεις πράγματα με την ίδια ευκολία που θα έκανες με ένα κανονικό πόδι. Το ίδιο ισχύει και για το πέταγμα, ποτέ ο άνθρωπος δε θα μπορέσει να νιώσει σαν τα πουλιά!»
«Θέλω απλά να κάνω κάτι ασυνήθιστο και ενδιαφέρον, δε θέλω να νιώσω σαν τα πουλιά», απάντησε κοφτά ο Λουκάς.
«Eνδιαφέρον αλλά και επικίνδυνο, όχι;»

Η εξέλιξη του de ja vu

Ένα προσωπικό ψηφιακό φωτογραφικό album. Ακόμη και οn line. Εξελίσσεται η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών, ο κόσμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φωτογραφίσει οτιδήποτε, κι αυτό έγινε εντονότερο με την εισαγωγή ψηφιακής κάμερας στα κινητά τηλέφωνα. Όλες οι φωτογραφίες “κατεβαίνουν” στον υπολογιστή κι από εκεί είναι πλέον συνδεδεμένες και στο διαδίκτυο. “Φωτογραφικός σκοτεινός θάλαμος…; Τι είναι αυτό;”, θα ρωτούν οι νέοι του μέλλοντος ή και του παρόντος. Και γιατί να ξεχαστούν τα παλιά album με τις χάρτινες φωτογραφίες;

Θα πεθάνω ένα πένθυμο…

Πρόκειται για ένα ποίημα του Ουράνη, το οποίο μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα (αρκετά συναισθηματικά θα έλεγα)
Σε αυτό το ποίημα λοιπόν διέκρινα τους εξής στίχους:

“Απ’ τους φίλους που παίζαμε, πότε-πότε χαρτιά,θα ρωτήσει κανένας τους, έτσι απλά, τον Ουράνη, μην τον είδε κανείς, έχει μέρες που χάθηκε, θα απαντήσει ο άλλος παίζοντας, μα αυτός έχει πεθάνει, μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας, θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι, θε να πουν τι ειν’ ο άνθρωπος, χθες ακόμα εζούσε, και βουβοί στο παιχνίδι στους, θα βαλθούνε και πάλι…”

Τυχαίνει να παίζω κι εγώ χαρτιά πότε-πότε με ορισμένους φίλους…Όμως νομίζω ότι ο Ουράνης εννοούσε ως “φίλους που παίζανε πότε-πότε χαρτιά” εκείνους που ήταν γι’ αυτόν επιφανειακοί φίλοι, δηλαδή απλά παρέα και όχι ουσιαστικοί φίλοι που θα τον στήριζαν και θα τον αγαπούσαν. Και αυτό φαίνεται απ΄το ότι παρόλο που ο ποιητής υποθετικά έχει πεθάνει (μέσα στο ποίημα) εκείνοι συνεχίζουν το παιχνίδι τους σαν να μη συνέβη τίποτα.
Μπλέχτηκα λοιπόν, θέλοντας και μη, σε μια σειρά από σκέψεις. Δε θέλω να έχω τέτοια σχέση με άτομα που αποκαλώ φίλους, γιατί η φιλία είναι πολλά περισσότερα πράγματα απ’ το να παίζεις χαρτιά ή οποιοδήποτε παιχνίδι. Είναι εκείνοι που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλήσεις, εκείνοι που σε κάνουν να ανοιχτείς (κι ας την πατήσεις ίσως). Όμως και η παρέα είναι σημαντική όταν είναι ευχάριστη. Ναί, η παρέα θα έρθει και στην κηδεία σου, μονάχα όμως σωματικά.

Τα κεραμίδια

Υπάρχει μια στέγη
Με πλαγιαστά κεραμίδια
Έτσι ώστε να τρέχουν τα νερά της βροχής

Όταν αράζω εκεί
Ίσα που δε γλιστράω
Βάζω αντίσταση με τα πόδια
Ακουμπώντας την πλάτη στον τοίχο του μπαλκονιού
Αν ακουμπήσω και το κεφάλι
Τότε αναγκαστικά
Κοιτάζω ουρανό
Και λέω ουρανό γενικά

Φυσικά κάθε μέρα ο ουρανός
Είναι διαφορετικός
Όπως κι εγώ
Οπότε συνομιλούμε με διαφορετικές λέξεις
Κάθε φορά
Αλλά με τα ίδια σύμβολα
Εκείνος με σύννεφα και γαλάζιο
Όταν είναι χαρούμενος
Με γκρίζο και θολούρα
Όταν είναι μπερδεμένος
Με αστέρια και σκοτεινά χρώματα
Όταν κοιμάται

Εγώ του μιλάω με τα μάτια
Τον κοιτάζω κι εκείνος καταλαβαίνει