Είχε αρχίσει να σουρουπώνει
Την ώρα που τράβηξα το χειρόφρενο
Γυρίζαμε στο σπίτι μιας φίλης μου
Σ’ ένα ήρεμο προστειακό δρομάκι
Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο
Την ώρα που το κλείδωνα
Ένιωσα ότι πατούσα πάνω σε κάτι
Πολύ μαλακό
Δεν ήταν λάσπη
Το ένα μου παπούτσι είχε βυθιστεί
Με δυό βήματα βρέθηκα στη μέση του δρόμου
Να τρίβω το παπούτσι μου στην άσφαλτο
Με μανία αλλά και αρμονία
Με σταθερό ρυθμό
Παραδίπλα μια ευτραφής γυναίκα
Γύρω στα 65, πότιζε κάτι πεύκα
Που στέκονταν στο πεζοδρόμιο
Ακριβώς έξω απ’ το σπίτι της
Πρέπει να με κοιτούσε απορημένη
Για ένα λεπτό τουλάχιστον
Πρωτού την πιάσουν τα γέλια
«Τί έπαθες παιδί μου και χτυπιέσαι
λες και χορεύεις Τσάρλεστον;
Δως του, δως του!»
Αρχίσαμε να γελάμε μαζί με τη γυναίκα
Της οποίας το γέλιο δέσποζε
Και γι’ αυτό το λόγο κανείς μας
Δεν κατάφερε να της απαντήσει
Κι εκείνη μας άφησε μερικά δευτερόλεπτα
Να γελάμε, απλά να γελάμε
Την αποχαιρετίσαμε χαμογελαστοί
Μακάρι ο κόσμος να χόρευε Τσάρλεστον στο δρόμο
Έτσι, χωρίς λόγο
Σκατά
