Portishead – Live at Roseland NYC

Οι Portishead, βασικοί εκπρόσωποι του μουσικού ρεύματος trip hop που γεννήθηκε στο Bristol της Μεγάλης Βρεττανίας, στις 24 Ιουλίου του 1997 έδωσαν μια από τις πιο πρωτότυπες και καλοδουλεμένες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει (δυστυχώς όχι από κοντά), στο θρυλικό Roseland, στη Νέα Υόρκη.

7 Ταινίες

Παραθέτω 7 τίτλους ταινιών γιατί το ζήτησε ο Lexx :

“Sin City” (Frank Miller) – No comments

“Kika” (Pedro Almodovar) – Σεξουαλική σάτιρα χωρίς όρια

“The Party” (Blake Edwards) – Ένας κωμικός, μια ταινία ολόκληρη

“A Clockwork Orange” (Stanley Kubrick) – Βία και ψυχεδέλεια

“Finding Forrester” (Gus Van Sant) – Η κρυφή φιλία 2 συγγραφέων

“The Big Lebowsky” (Koen Bros) – Σεβασμός στον dude

“Π” (Darren Aronofsky) – Απλά μπροστά

Μια ιστορία για τη Foulianna (γραμμένη χωρίς άγχος) – “Η μπαλαρίνα”

Μουσική, μπαλαρίνα, τρόμος, κουμπί, μακαρόνια… Κάπως έτσι ήταν τα συναισθήματά της, ανάμικτα όπως τα λαχανικά που έβρασε προχτές, κι εκείνα για να μη σαπίσουν, παλεύουν με θεούς και δαίμονες* μέσα σ’ ένα μισόκλειστο τάπερ στην κάτω δεξιά γωνία του ψυγείου. Αυτές οι πέντε λέξεις όμως, τριγυρνούσαν ολημερίς κι ολονυκτίς στο μυαλό της. Κρύωνε, είχε μπεί χειμώνας για τα καλά, και αγκάλιασε ένα καλοριφέρ. Προσπάθησε να ηρεμήσει, ήταν κουρασμένη απ’ την πρόβα. Ήθελε κάτι για να αποσπάσει γρήγορα τη σκέψη της, να την απασχολήσει για λίγο. Έπιασε μια κουβέρτα και τη συσκευή που αλλάζει κανάλια και άνοιξε την τηλεόραση. Προσπάθησε να μπεί στο κλίμα πέντε διαφορετικών ταινιών, πίνοντας μπύρες και μασουλώντας ξηρούς καρπούς. Τα πιο τυχερά κάσιους που βρίσκονταν στον πάτο του διάφανου μπολ της, έβλεπαν κι εκείνα λίγη τηλεόραση, μασουλώντας κι εκείνα ασυναίσθητα τα δάχτυλά τους, τα χέρια τους ολόκληρα.

Πάντως τις τελευταίες μέρες την επισκεπτόταν ο φόβος (ή ο τρόμος, ξεχωριστά όμως, αδικία να εμφανιστούν μαζί) πριν κοιμηθεί, με τη μορφή της σκέψης και μόνο ότι κινδύνευε ακόμη και στον ύπνο της από τις πέντε λέξεις. Κάτι κύτταρα της πατούσας της είχαν ακόυσει κάτι φήμες, ότι τάχα ο Μορφέας είχε σκηνοθετήσει το τελευταίο της όνειρο, που είχε γίνει μεγάλη επιτυχία, ακόμη και στις εφημερίδες των εγκεφαλικών κυττάρων οι κριτικοί είχαν βάλει 3,5 αστεράκια. Η υπόθεση ήταν το πως μια ιταλίδα μπαλαρίνα κατάφερε κι έγινε διάσημη. Ως σήμα καταταθέν είχε ένα τεράστιο κουμπί ραμμένο στην πλάτη της, ώσπου μια μέρα ένα τερατούργημα με τρία λεπτά πόδια και ένα πιάνο για κεφάλι, την κούμπωσε στο παλτό του, κι εκείνη κρεμόταν στον αέρα και χόρευε, όπως ακριβώς θα έκανε κι ένα αναποδογυρισμένο έντομο.

Η Κάπα

Φόρεσα την κάπα μου
Και κατέβηκα στο υπόγειο
Υποτίθεται ότι όλα βαίνουν καλώς

Αισθάνομαι πιο ισχυρός
Όσο φοράω μια παλιά μπλε κάπα
Που κάποτε ανήκε στον παππού μου
Απ’όσα γνωρίζω για το χαρακτήρα του
Θα πρέπει να είχαμε αρκετά κοινά στοιχεία
Σεβασμός

Βόλτα με ποδήλατο προς το σκονισμένο βορρά

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα
Από εκείνες που κρύβονται
Στις αρχές του φθινοπώρου
Και χαίρεσαι να τις απολαμβάνεις
Και να τις αξιοποιείς
Γνωρίζοντας ότι θα σου λείψουν
Έτσι λοιπόν αφού κάπνισα ένα τσιγάρο
Απολαμβάνοντας τη θέα των τεχνητών λιμνών
Που φιλοξενούσαν δεκάδες πουλιά
Μέσα στο κέντρο της πόλης
(Εν τω μεταξύ ένας ρακοσυλλέκτης έψαχνε σ’ένα σκουπιδοντενεκέ
Κάτι αξιοποιήσιμο
Δίπλα του ένα παιδάκι τάιζε τους κύκνους)
Ξεκίνησα για μια βόλτα με το ποδήλατο
Ως μοναδικό σκοπό είχα
Να δω μερικές παραπάνω εικόνες
Να χαλαρώσω τη σκέψη μου
Να γυμνάσω το κορμί μου

Η βόλτα μου ξεκίνησε
Κινήθηκα παράπλευρα των λιμνών
Μετά διέσχισα ολόκληρο το κέντρο
Της Σκανδιναβικής πρωτεύουσας

Τα φώτα του δρόμου ενός πιλότου

Η μουσική ξεκίνησε να καίει
Το δάσος με τα συναισθήματα
Η μηχανή ήταν ακόμα κρύα
Και άρα δεν υπήρχε θέρμανση
Μόνο παγωμένος αέρας
Που τουλάχιστον δεν τον χτυπούσε στο πρόσωπο
Όπως όσο περπατούσε στο δρόμο που είχε παρκάρει
Οδηγούσε χωρίς προορισμό καμιά φορά
Μακριά από τα χρονόμετρα ακριβείας
Που τον κηνυγούσαν ακόμη και στον ύπνο του
Έπιανε το τιμόνι και ταξίδευε με το νου
Χαμένος μέσα στις εικόνες της πόλης
Χαμένος μέσα στις πράσινες ή κόκκινες
Και λίγο σπανιότερα πορτοκαλί αντανακλάσεις
Των φαναριών πάνω στο λείο οδόστρωμα
Στα κιτρινωπά φώτα κάτω απ’ τις γέφυρες
Στις αγχωμένες για λίγη προσοχή μαρκίζες
Που στέκονταν πλάι στο δρόμο στριμωγμένες
Όπως οι μάζες στα βαγόνια του μετρό
Σε ώρα αιχμής, κάπου στο Λονδίνο
Για εκείνον, οι διαβάσεις «ζέβρες»
Έχουν και καλλιτεχνικό χαρακτήρα

Όσο απομακρυνόταν από την πόλη
Η κίνηση στους δρόμους αραίωνε
Η μουσική του μετέφερε αναμνήσεις
Και πολύπλοκα συνδεδεμένα μεταξύ τους συναισθήματα
Αλλά τα φώτα της πόλης παρέμεναν στο πόστο τους
Είναι φορές που απαρνείται την ταχύτητα
Την καλύτερη φίλη που θα μπορούσε να έχει
Ένας οδηγός φόρμουλας για ν’ αγαπάει
Τα φώτα της πόλης αραίωναν
Γίνονταν πιο θαμπά και υποτονικά
Τα δέντρα αντικαθιστούσαν επιμελώς τα κτίρια
Όσο απομακρυνόταν από την πόλη