Το μουσικό κουτί των αναμνήσεων

Κάθε μέρα που περνάει
Αποθηκεύεται στο μουσικό κουτί των αναμνήσεων
Όμως εκείνο έχει περιορισμένο χώρο
Κι έτσι επιλέγει ποιές θα παραμείνουν
Οι υπόλοιπες αποθηκεύονται
Σε κάποιο μέρος του ανθρώπινου εγκεφάλου
Το μουσικό κουτί κατοικεί στην ψυχή
Όσο μεγαλώνουμε
Οι ευθύνες των αναμνήσεων αυξάνονται
Όμως εκείνες γερνούν και θολώνουν
Η ψυχή μένει νέα αν το θελήσεις
Ή αν δε σε παρασύρουν οι περιστάσεις
Όταν το δικό μου κουτί υπερφορτώνεται
Δεν μπορώ να κοιμηθώ
Κοιτάζω το ταβάνι μέσα στο σκοτάδι
Και αναπολώ ουτοπικές καταστάσεις
Δε γυρίζω συχνά στο παρελθόν
Έτσι έχω συνηθίσει να αμύνομαι
Υπάρχουν και φορές
Που το μουσικό κουτί των αναμνήσεων ανοίγει
Έτσι, ξαφνικά, χωρίς να το καταλαβαίνω
Μια γλυκιά μελωδία με υπνωτίζει
Χιλιάδες εικόνες καταιγίζουν το μυαλό
Και την καρδιά
Δεν θυμάμαι ποιός είμαι
Και τι ήρθα να κάνω
Όλες οι εικόνες είναι σταλμένες
Για να υπενθυμίσουν ότι υπάρχουν
Καθαρές στιγμές ομορφιάς
Όπως κι αν την ορίσει κανείς
Όταν οι αναμνήσεις γίνονται λουλούδια
Ριζωμένα για πάντα στο εύφορο έδαφος της ψυχής
Το κουτί τις φυλάει προσεκτικά
Κι αν τολμήσεις να ταξιδέψεις εκεί
Όταν αυτό ανοίγει
Παραδίνεσαι στα δάκρυα
Απροστάτευτος/η κι αθώος/α σα μικρό παιδί
Όσο η μουσική του προσπαθεί να σε γιατρέψει