Αστροναύτες

Το φεγγάρι άρχισε να σηκώνεται, όπως κάθε βράδυ, σε τροχιά παράλληλη με την άκρη του γιγάντιου βράχου, ο οποίος έτεμνε κάθετα τον ορίζοντα. Πάνω του, ένα σκοτεινό ψηλό δάσος έκρυβε τη θάλασσα από τη θέα της παράξενης παρέας. Καθώς όλοι κοιτούσαν προς το φεγγάρι, αριστερά τους ήταν η θάλασσα και δεξιά τους ο πελώριος βράχος. Ο καθένας απολάμβανε τη στιγμή με το δικό του τρόπο, άλλος άκουγε μουσική, άλλος απλά σκεφτόταν και άλλοι συζητούσαν. Ένας τους μάλιστα, κάθισε και φωτογράφισε το φεγγάρι, που θα έμοιαζε με τον ήλιο αν όλα γύρω του δεν ήταν βυθισμένα σ’ ένα υπέροχο ασημένιο λαμπύρισμα και ο ουρανός δεν ήταν γεμάτος αστέρια. Κάποιοι έπιασαν μολύβια, άλλοι περπατούσαν πάνω κάτω την μοναχική από φωνές παραλία. Αλλεπάλληλες σκέψεις κύκλωναν τα μυαλά όλων τους, με γαλήνη όμοια με εκείνη των κυμάτων που χάιδευαν τις πολύχρωμες πέτρες, όμως ήταν πολύχρωμες μονάχα αν τις σήκωνε κανείς στο χέρι του για να τις παρατηρήσει, ή να τις τρυπήσει ώστε να φτιάξει φυλαχτό.

Θεραπείες χειρότερες από αρρώστιες

Είναι πράγματα εγκλωβισμένα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό. Προσπαθώ να τα εκφράσω, τίποτα δε βγαίνει. Ελπίδες και όνειρα, μα πάνω απ’ όλα το νόημα, κρύφτηκαν πάλι στην ομίχλη. Βρέχει κι εγώ είμαι εντάξει, ωραίος καιρός. Φαντάζομαι το μέλλον, αφού τώρα αγαπώ τη βροχή… Πρέπει να είναι όλα τόσο ήρεμα, όπως ακριβώς μετά τη βροχή, όταν τα αυτιά μου αιθάνονται τη γαλήνη, αφού περάσει η δύναμη του νερού που πέφτει και τα βοητά των βροντών. Πρέπει να υπάρχει ένα ουράνιο τόξο πίσω από κάθε θλιμμένη ιστορία. Πρέπει να υπάρχει ένα νόημα πίσω από κάθε πόνο, μια διδαχή. Οι θλιμμένες ιστορίες πάνε κι έρχονται, σαν τα μηρμύγκια. Ξυπνάω χωρίς να ξέρω τι γίνεται γύρω μου, χάνομαι και ξεχνιέμαι, αναρωτιέμαι χωρίς λόγο. Αλήθεια, υπάρχουν μερικές θεραπείες χειρότερες απ’ την αρρώστια*, που σε χτυπάνε κάτω και εσύ σέρνεσαι σαν ερπετό. Υπάρχουν φορές που κοιμάμαι στον πάτο της θάλασσας ενώ υδάτινοι πήγασοι τρέχουν πάνω στα κύματα, εκεί πάνω στον αφρό. Ακολουθεί η πρώτη ανάσα μετά τον ύπνο, βάζω μια μάσκα και προχωρώ στο δάσος, μιλάω στα δέντρα. Σταματάω καθώς συνειδητοποιώ ότι χάνομαι. Είμαι άρρωστος και οι θεραπείες μου χειρότερες, δε θέλω να γίνω καλά. Καλύτερα να αφήσω την αυγή να με γιατρέψει με τον πορτοκαλί καλοκαιρινό ουρανό της. Όταν βρέχει, η αυγή μετατρέπει το μαύρο της νύχτας σε γκρίζο, κι έτσι κοιτάζω την πόλη. Το ουράνιο τόξο πάλι, ταιριάζει καλύτερα με το δάσος.

* Αναφορά στο κομμάτι των This will destroy you, με τίτλο “There are some remedies worse than the disease”

2 τραγούδια για την αγάπη

Μετά από πρόσκληση του Lexx παραθέτω 2 τραγούδια για την αγάπη.

Bob Dylan – Isis

Billie Holiday – My Man

Πάσα στη Μενεξεδιά

Είμαι μικρός ακόμη…

Η Μενεξεδιά με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με τον έρωτα και κάτι τέτοια, αλλά είμαι μικρός ακόμη. Πάντως ό,τι κατάλαβα το απάντησα.

(πηγή: allposters.com)

e) Αγαπημένη στάση
Vesterbro Railway Station, Copenhagen, Denmark
r) Όργιο;
1 μέρα στα Γόμορα
o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού
Επικίνδυνο: Εθνική οδός
Κουλό: Η σπασμένη καρέκλα στην ταράτσα
Αγαπημένο: Ο ήλιος
t) Μονογαμία ή πολυγαμία;
Ό,τι προστάζει η φύση, κανείς δεν της ξεφεύγει.
i) Σημείο σώματος που σ’ ανάβει (στον άλλο)
Μόνο οι παλάμες με το μασάζ μπορούν να ζεστάνουν το δέρμα μου.
c) Φαντασίωση (μία είπαμε)
Να πετάξω!
a) Τι σου αρέσει περισσότερο να σου κάνουν πάνω στο sex
Να μου χαμογελάνε, ειδικά όταν κρατάω το μπιμπερό με τα πόδια μου. (Επειδή δεν έχω μάθει να μιλάω ακόμη, υπέθεσα ότι η άγνωστη αυτή αγγλική λέξη στο τέλος, σημαίνει κρεβάτι, τουλάχιστον έτσι έχω ακούσει).

Η Αγγλική ύπαιθρος

Τελικά η αγγλική ύπαιθρος
Έχει πόλεις και χωριά πανέμορφα
Με ηρεμία και ησυχία, μυρωδιές
Τις οποίες τα μεγάλα αστικά κέντρα
Μερικές φορές φθονούν
Περπατούσαμε στον κεντρικό πεζόδρομο
Ένας φίλος ήθελε να αγοράσει ένα αναμνηστικό
Μπήκαμε σ’ ένα κηροπωλείο

Μύριζε υπέροχα
Άρχισα να χαζεύω τους σχηματισμούς των κεριών
Να τα πιάνω, να τα μυρίζω
Δεν έδωσα σημασία στα σουβενίρ του μαγαζιού
Προσπαθώ να τα αποφεύγω με κάθε τρόπο
Αγόρασα μια μικρή χειροποίητη κούκλα
Ήταν μια μάγισσα πάνω στο σκουπόξυλό της
Και χαμογελούσε

Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

Ο Αρλεκίνος και οι Αποκριές

(Pablo Picasso-Harlequin-1923)

Ο Αρλεκίνος όταν κοιμάται δε φοράει παράξενες πυτζάμες, γιατί πολύ απλά δεν του κάνουν καμία αίσθηση, ενώ συχνά αναρωτιέται ποιο είναι το νόημα του να φοράει κανείς κάτι εκκεντρικό, την ώρα που ο μόνος που τον παρατηρεί είναι ο ίδιος ο ύπνος. Ο αρλεκίνος κάθε πρωί που σηκώνεται για να πάει στη δουλειά του, φοράει τις πυτζάμες του. Βαμμένο άσπρο πρόσωπο και χρωματιστές μπογιές. Ένα τριγωνικό καρό πολύχρωμο καπέλο. Κινήσεις αρμονικές, περπάτημα αέρινο ανάμεσα στον κόσμο που δεν του δίνει τόση σημασία. Έχουν μπει οι Αποκριές για τα καλά, φυσικό είναι να τον μπερδεύει με τους μασκαράδες. Κυκλοφορεί ανάμεσά του ελαττώνοντας ταχύτητα αλλά και πάλι δεν ξεχωρίζει.

Αρλεκίνος: «Ξύπνησα με το φως του ήλιου να χαϊδεύει τις βλεφαρίδες μου, άγγιξα το δέρμα μου που έχει σκληρύνει απ’ τη μπογιά και τα καθημερινά ξεβγάλματα. Όμως σήμερα κάτι διαφορετικό συμβαίνει…».
Αποκριές: «Πότισες τις γλάστρες; Τα λουλούδια τα καλημέρισες;».
Αρλεκίνος: «Αυτό μου θυμίζει μια παλιά σου συμβουλή, όμως τούτο το πρωινό νιώθω παράξενα, νιώθω… αποδεκτός!».
Αποκριές: «Μας μπέρδεψες με τη ζωή, μικρέ αρλεκίνε.».
Αρλεκίνος: «Αλλιώτικα δε μου μιλήσατε, λοιπόν, για να καταλάβω διαφορά.».
Αποκριές: «Μη βιάζεσαι, θα καταλάβεις μόνος σου, κι ας πικραθείς… ίσως.».

Σελίδα 123, περίοδοι 678

Μετά από πρόσκληση του Lexx , γύρισα την πλάτη μου στην οθόνη και κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη. Δεν ξέρω αν όντως βρισκόταν εκεί το κοντινότερο, σε μένα, βιβλίο. Έπιασα αρχικά τους “Βρικόλακες” του Ίψεν, όμως το έργο τελείωνε στην 121…δίπλα του βρέθηκε τυχαία το “On the road” του Jack Kerouac. Γύρισα λοιπόν το βιβλίο στη σελίδα 123 (βλέπε rules) και ιδού το αποτέλεσμα του παιχνιδιού:

“Κι άλλο απ’ το να κάθομαι στο χορτάρι όλη μέρα και να τρώω σταφύλια δεν θα ‘χα να κάνω. “Σ’ αρέσει;”. Το πρωί, τα ξαδέλφια της ήρθαν και μας πήραν μ’ ένα καμιόνι.”

Η αλήθεια είναι ότι το σημείο που έπεσα έχει στη μέση (7η περίοδος) μια ατάκα που δεν προέρχεται από διάλογο…Απλά παρεμβάλλεται στην αφήγηση του συγγραφέα.

The Rules!
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Πόλεμος στο διάστημα

Ανακάλυψα στην αποθήκη ένα παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι της δεκαετίας του ‘60. “Πόλεμος στο διάστημα”, έγραφε πάνω στο κουτί, πλάι σε διάφορες ζωγραφιές πλανητών και πυραύλων. Κατάλαβα ότι ήταν αρκετών χρόνων, όχι μόνο λόγω σκόνης αλλά και από τα σκίτσα. Το άνοιξα και διάβασα τις οδηγίες. Σας παραθέτω την εισαγωγή…
“Μετά από της τελευταίες εξελείξεις σχετικά με το Διάστημα(Αποστολή Δορυφόρων, Πυραύλων, Ιπταμένων Δίσκων), δεν θα είναι αδύνατος ένας μελλοντικός Πόλεμος στο Διάστημα. Δια τούτον με το παιχνίδι αυτό κάνομεν μια τέτοιαν αναπαράστασιν.” Αυτή είναι η εξήγηση του παιχνιδιού ως προς το περιεχόμενο, ακολούθησαν οι οδηγίες για τον τρόπο. Συνεχίζει λοιπόν, “Το μόνον εμπόδιον κατά τη διαδρομή των πυραύλων είναι το ΡΟΜΠΟΤ, το οποίον έχει την ευχέρειαν να κινήται από αστέρα εις αστέρα δια της λευκής γραμμής. Το ΡΟΜΠΟΤ καταρρίπτει πύραυλον, εαν κατά την μετακίνησίν του συμπέσει εις αστερίσκον της κόκκινης γραμμής, και επί του οποίου τυχόν βρίσκεται πύραυλος.”

“Santa sangre”

Ένας φίλος έφερε το dvd της συγκεκριμένης ταινίας του Χιλιανού σκηνοθέτη Alejandro Jodorowsky.

Πάντως σας συνιστώ να την δείτε γιατί μου άρεσε για πολλούς λόγους, αλλά αυτό παραμένει προσωπική κρίση. Το άγιο αίμα, γεμάτο αλληγορίες. Και οι παράξενοι κλόουν… Ωστόσο υπάρχει και κάτω αριστερά ένα απόσπασμα στη συλλογή με τα videos του Αρλεκίνου. Επίσης η ταινία έχει αρκετές σκηνές με μπογιά, οπότε συνιστάται μόνο για ενηλίκους. Πρωταγωνιστεί ένας από τους γιούς του Jodorowsky, o Axel, όσο για το μικρό μάγο, αυτόν υποδύεται ο μικρός, τότε, Adan.

Quotes:
(Concha) You can’t atone for your sins with nightmares.

(Concha) Without me you are nothing. No one sees you and no one notices you. Just like your stupid hero.

just before the end….
(Police) Put your hands up!
(Fenix) My hands… My hands! My hands!! (laughing)

Το ξεχασμένο βαλς

(image source: virtualvienna.net)

Ένας ρυθμός από εποχές ξεχασμένες
Ήρθε να μου θυμίσει αλήθειες ταγμένες
Στη μουσική
Σέρνεται μυστικά την αυγή
Ένα βαλς που χάθηκε στο πεπρωμένο
Κι όμως πάλι με κοιτάζει πληγωμένο
Τι να του πω
Πως την αγάπη του να βρω
Κι ας είναι πάλι σε μιαν άκρη να κρυφτώ
Να λησμονήσω
Να λυγίσω, από συγκίνηση γεμάτος
Κι ας μοιάζει λάθος, η θυσία για το πάθος
Δυό βήματα αρκούν για να χορέψω
Δωσ’ μου νότες κι όλα θα τ’ αντέξω

Για δες τις νότες ζαλισμένες, κάνουν κύκλο στο χαρτί
Χορδές σπασμένες, φυλαγμένες, μες το μουσικό κουτί
Καρδιές κλεισμένες, μα πάνω απ’ όλα μουσική

Κώμα

Ο κόσμος βρίσκεται σε κώμα
Μετά το ατύχημα που του συνέβη
Να υπάρξει
Γιατροί και νοσοκόμες τρέχουν να τον σώσουν
Κι όμως τόσα χρόνια βρίσκεται στην εντατική
Και οι συγγενείς του στεναχωριούνται
Είναι κρίμα, λένε
Νέο παιδί
Αναπνέει με τεχνητά μέσα
Η καρδιά του σπαρταράει να αναπνεύσει
Αλλά τίποτα
Όλα είναι υπό μηχανική παρακολούθηση
Κι όμως κάποιοι πιστεύουν
Κι ας λένε οι ειδικοί ότι όλα είναι θέμα χρόνου

Παρτιτούρες

Ο θλιμμένος Αρλεκίνος είχε την ιδέα να γράψει ένα κείμενο/ποίημα/ιστορία μαζί με την demon (blogosfaira.com). Έκανε την αρχή. Έγραψε την πρώτη παράγραφο και θα συνεχίσουν το “παιχνίδι” αυτό γράφοντας εναλλάξ. Κάθε φορά θα “ανεβάζω” λοιπόν τη συνέχεια, εδώ. Κι εκείνη, στο δικό της blog.

(photo: www.usd.edu)

Αrlekinos:

Κοιτάζω έξω απ’ τη τζαμαρία. Γύρω μου τρεις κιθάρες, κρεμασμένες στους τοίχους. Παλίες φωτογραφίες αγνώστων, ως επί το πλείστον, προσώπων με επεξεργάζονται. Μια αιώρα με πολύχρωμες ρίγες κόβει τη μια γωνία του δωματίου απλωμένη. Ένα φυτό στη γλάστρα, βαρέθηκε να περιμένει τον ήλιο, γι’ αυτό το λόγο γύρισε πλευρό και κοιτάζει τη σβηστή τηλεόραση. Οι κιθάρες μπορούν και βλέπουν μέσα από την τρύπα τους, όσο οι χορδές τους δεν πάλλονται. Όταν μια κιθάρα τραγουδά είναι τυφλή. Ίσως το ίδιο να ήμουν κι εγώ, όσο αγναντεύω έξω απ΄τη τζαμαρία το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο, αλλά με τα χρόνια εμπλουτίζεται η κριτική. Ίσως να νοσταλγώ μια ζωή διαφορετική, έτσι για την αλλαγή, αλλά και απροσδιόριστη ταυτόχρονα. Παρτιτούρες ανοιχτές πάνω στο αναλόγιο, που βρίσκεται μπροστά στο κέντρο της μεσαίας τζαμαρίας, εποπτεύουν το ήσυχο δωμάτιο. Οι νότες σαν τις μέρες ανεβοκατεβαίνουν, μια κοπέλα απ’ την Αργεντινή μου είπε ότι είμαι ακόμη «μωρό». Όμως έχουν ολοκληρωθεί αρκετές σελίδες με νότες στο δικό μου αναλόγιο. Σας μιλάω γι’ αυτό επειδή έτυχε. Οι σκέψεις με φέραν προς τα δω, θέλει όμως δουλειά για την ολοκλήρωση της πρώτης μου συμφωνίας. Χρειάζεται πολλές παραπάνω παρτιτούρες, πόσες μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι απαιτούνται αρκετά διαφορετικής φύσης όργανα. Οδοντογλυφίδες στο σαλόνι; Τι γυρεύουν κανείς δεν ξέρει. Ξύνω την πλάτη μου και χαμογελάω στις κιθάρες. Με βλέπουν.

Το κινούμενο μπαρ

(image source: www.wpclipart.com)

Η μπύρα είναι ακριβή
Θα έλεγε κανείς πιο ακριβή
Απ’ ότι σ’ ένα μπαρ με φυσιολογικές τιμές
Ενώ είναι ακόμη μεσημέρι
Από κάτω απλώνεται ένα έδαφος από σύννεφα
Που προσπαθούν να καλύψουν
Τα απέραντα χιονισμένα βουνά
Μάλλον τα σύννεφα κρυώνουν
Ή απλά δεν αρκούν
Για να περπατήσω

Ημερομηνίες

Μια πρόσκληση από την Blogosfaira (δε γνωρίζω το πραγματικό της όνομα), πρέπει να παίξω το παιχνίδι με τις ημερομηνίες της ζωής μου…

Όταν γεννήθηκα; Δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο

Τη στιγμή που πρωτοαντίκρισα τη θάλασσα, αν και δεν μπορώ να μαντέψω πότε

Μια μέρα που έπιασα μολύβι και χαρτί εκτός σχολείου, και έγραψα πράγματα για μένα, ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού

Το πρώτο μου τραγούδι, αστείο…

Μια μέρα που τα χείλη μου φίλησαν ένα λουλούδι διπλωμένο σε μετάξι

Όλες οι πτήσεις που έχω κάνει με αεροπλάνο και μου δημιουργούν την αίσθηση της φυγής

Η πρώτη μέρα του πειράματος (μόνος με καινούριους ανθρώπους στην Κοπεγχάγη)

Ένα καλοκαιρινό βράδυ που μέθυσα με κρασί όσο ποτέ άλλοτε, δεκαπενταύγουστος ήταν

Η πρώτη μέρα σε κάθε δουλειά…

Παραδίδω το παιχνίδι στη Foulianna

Σκοτάδι

Ένα παιδί
Σε σπίτι παλιό με φώτα σβηστά
Κλειδώνει την πίσω πόρτα της κουζίνας
Μέσα στο βαθύ ύπνο της νύχτας
Κινείται σαν κλέφτης στο σκοτάδι
Διπλοκλειδώνει
Κλείνεται στο σαλόνι
Μονολογεί και σκέφτεται
Νομίζει ότι όλοι θέλουν το κακό του
Κι ας το θέλησαν ορισμένοι κατά καιρούς
Σκέψεις τρομακτικές
Έως και φρικαλέες
Σαν τους ανθρώπους – πειράματα
Στις χώρες των πολέμων
Και της ατυχίας
Αρκετοί πίθηκοι υπέφεραν μέχρι τώρα

Οι ερινύες του Δαίδαλου

Είναι άδικο που ο άνθρωπος δεν έχει μερικές ικανότητες ορισμένων ζώων. Μερικές τις προσεγγίζει, μετά από μεγάλη αφοσίωση και συγκέντρωση, ίσως και μακροχρόνια καλλιέργεια, άλλες είναι ανέφικτες (μοιάζει αδύνατο να φυτρώσουν φτερά στις πλάτες του ή να ξαναφυτρώσει ένα χαμένο δάχτυλο), ανέφικτες με φυσικό τρόπο όμως (τεχνητά γίνεται να πετάξει χωρίς φτερά ή να τοποθετήσει ψεύτικο δάχτυλο). Οι πιο ρεαλιστές λένε ότι αυτό είναι φυσικό, κανένα όν δεν μπορεί να κάνει τα πάντα. Έτσι είναι, μονάχα που ο άνθρωπος μερικές φορές αυταπατάται ότι πετυχαίνει κάτι που η φύση δεν έχει προβλέψει για εκείνον, και ακόμη χειρότερα ότι μπορεί να το πετύχει. Επίσης ο άνθρωπος απέδειξε ότι είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη και διαθέτει μια όποια υπεροψία. Όταν όμως αυτή θίγεται, τον οδηγεί στην απογοήτευση, στην αποδοχή, στη ματαιοδοξία, στην επιμονή ή στην εφευρετικότητα (συχνά ο άνθρωπος μπαίνει σε αυτοδημιούργητους λαβυρίνθους και η ανάγκη για να βρίσκει λύσεις μοιάζει κάθε φορά επιτακτική, τόσο όσο και η ίδια του η επιβίωση. Υπάρχουν περιπτώσεις που η εξέλιξη της μεθοδολογίας δημιουργεί μεγαλύτερη υπεροψία από κάθε προηγούμενο).

****

«Σκέφτηκα να κάνω κάτι ακραίο», είπε παθιασμένα ο Λουκάς, πίνοντας μια γερή γουλιά απ’ το ποτό του. Το βλέμμα του ταξίδευε και γυάλιζε ταυτόχρονα.
«Τί εννοείς ακραίο;»
«Κάποια τρέλα, κάτι ριψοκίνδυνο. Να πετάξω, όχι κυριολεκτικά, με αλεξίπτωτο. Έτσι θα καταφέρω να δω τον κόσμο με άλλη ματιά», συνέχισε με αποφασιστικότητα.
«Και γιατί να πετάξεις συγκεκριμένα; Πώς σου ήρθε κάτι τέτοιο;»
«Σκεφτόμουν τις προάλλες, πόσο άδικο είναι να μην μπορούμε να έχουμε τα προνόμια όλου του ζωικού βασιλείου στη διάθεσή μας, εμείς οι άνθρωποι. Όμως έχουμε μυαλό, ε, βλέπεις μπορέσαμε και φτιάξαμε υποκατάστατα όλων των ανικανοτήτων μας, γιατί λοιπόν να μην τα εκμεταλλευτούμε; Έτσι κι εγώ λέω να πετάξω. Μερικές φορές μάλιστα ξεπεράσαμε και τους καλύτερους του είδους. Ο αετός βλέπει από πολλές δεκάδες μέτρα με λεπτομέρεια, εμείς βλέπουμε μέχρι το διάστημα».
«Αν όμως η σαύρα χάσει τη ουρά της, ξαναφυτρώνει μια ολόιδια, με την ίδια ακριβώς λειτουργία, ενώ το μηχανικό πόδι σε εμποδίζει απ’ το να κάνεις πράγματα με την ίδια ευκολία που θα έκανες με ένα κανονικό πόδι. Το ίδιο ισχύει και για το πέταγμα, ποτέ ο άνθρωπος δε θα μπορέσει να νιώσει σαν τα πουλιά!»
«Θέλω απλά να κάνω κάτι ασυνήθιστο και ενδιαφέρον, δε θέλω να νιώσω σαν τα πουλιά», απάντησε κοφτά ο Λουκάς.
«Eνδιαφέρον αλλά και επικίνδυνο, όχι;»

Η εξέλιξη του de ja vu

Ένα προσωπικό ψηφιακό φωτογραφικό album. Ακόμη και οn line. Εξελίσσεται η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών, ο κόσμος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φωτογραφίσει οτιδήποτε, κι αυτό έγινε εντονότερο με την εισαγωγή ψηφιακής κάμερας στα κινητά τηλέφωνα. Όλες οι φωτογραφίες “κατεβαίνουν” στον υπολογιστή κι από εκεί είναι πλέον συνδεδεμένες και στο διαδίκτυο. “Φωτογραφικός σκοτεινός θάλαμος…; Τι είναι αυτό;”, θα ρωτούν οι νέοι του μέλλοντος ή και του παρόντος. Και γιατί να ξεχαστούν τα παλιά album με τις χάρτινες φωτογραφίες;